उवाच श्रीहरिं दैत्यः कोपात्प्रस्फुरिताधरः
दैत्य उवाच अद्य प्रस्थापयिष्यामि त्वामहं यममन्दिरम्
आयासि जीवनाकाङ्क्षी मम तालवनं शिशो
न कंसो न जरासन्धो नरको न समो मम
नहि संहारकर्ता च मां संहर्तुं क्षमः शिवः
मम तालतरून्भङ्क्त्वा पातयित्वा फलानि च
कस्त्वं वद बटो सत्यं कमनीयोऽतिसुन्दरः 4.22.
इत्युक्त्वा मस्तके कृत्वा प्रेरयित्वा तु तं बली
पातयित्वा च तं भूमौ विषाणाभ्यां जघान सः
दैत्यो भग्नविषाणश्च तमीशं कोपयन्मुने
तेजसा दग्धवक्त्रश्च तमुज्जग्राह तत्क्षणे
चूर्णयित्वा तु लांगूलं शब्दं कृत्वा भयानकम्
बलं च प्रेरयामास मस्तकेन महाबली
क्षणेन चेतनां प्राप्य जगाम हरिसन्निधिम्
पुनश्च चेतनां प्राप्य समुत्तस्थौ व्यथाकुलः
पातयामास भूमौ तं चूर्णयित्वा पुनःपुनः 4.22.
यथा खड्गप्रहारेण दानवस्य भवेद्व्यथा
गोवर्धनं समुत्पाट्य घातयामास तं विभुः
पर्वतस्य प्रहारेण मूर्च्छामाप महाबलः।। । बभूव जर्जराङ्गश्च रुधिरं च समुद्वमन्
क्षणेन चेतनां प्राप्य समुत्तस्थौ रुषाऽसुरः ।। गृहीत्वा पर्वतश्रेष्ठं प्रेरयामास माधवम्
दृष्ट्वा शैलमुत्पतन्तं वेगेन मधुसूदनः
पूर्वस्थाने पर्वतं तं स्थापयामास कौतुकात्
उत्पत्य च महावेगाच्चकार वेष्टनं हरेः
प्रगृह्य श्रीहरिं वेगात्कृत्वा मूर्ध्नि महासुरः
प्रहरं च तयोर्युद्धं निर्लक्षे च बभूव ह
पुनर्मुहूर्तं युद्धं च बभूव भूतले तयोः 4.22.
मद्भक्तस्य बलेः पुत्रं धन्यं तज्जीवनं परम्
मद्दर्शनं स्वस्तिबीजं परं निर्वाणकारणम्
इत्येवमुक्त्वा श्रीकृष्णः सस्मार चक्रमुत्तमम्
चिक्षेप भ्रामयित्वा च षोडशारमनुत्तमम्