कालसूत्रं च ते यान्ति यावच्चन्द्रदिवाकरौ
आनन्दयुक्तो नन्दश्च तमुवाच स्मिताननः पौर्वापरीयं पूजेति महेन्द्रस्य महात्मनः
पूजयन्ति व्रजस्थाश्च महेन्द्रं पुरुषक्रमात् 4.21.
हस्ती समुद्रादादाय करेण जलमीप्सितम् 4.21.
यस्याज्ञया सदा वाति जगत्प्राणो जगत्त्रये 4.21.
निमेषाद्यस्य पतनं निर्गुणस्यात्मनः प्रभोः
पर्वतस्यमुनींद्राणां चकार पूजनं तदा 4.21.
स्तुत्वा नत्वा रामकृष्णौ मुनयो ब्राह्मणा ययुः 4.21.
यत्र गेहे स्तोत्रमिदं यश्च जानाति पुण्यवान्
सहामरगणं मोघं चकारस्तंभनं विभुः 4.21.
भक्तध्यानाय सेवायै नानारूपधरं वरम्
कुत्रचिद्राधया सार्धं गच्छन्तं रासमंडलम् 4.21.
नारायण उवाच 4.21.
शुक्लरक्तपीतश्यामाभिधानगुणशालिने 4.21.
राजत्वं चिरजीवित्वं सुधियो गणयन्ति किम् 4.21.
स्तोत्रं तस्मै पुरा दत्तं ब्रह्मणा तत्सुदुर्लभम् 4.21.
या यस्य विद्या प्राचीना न तां त्यजति निश्चितम् सुखदं मोक्षदं सारं भवबन्धविमोचनम्
एकदा राधिकानाथो बलेन सह बालकैः
वृक्षाणां रक्षिता दैत्यः खर रूपी च धेनुकः
शरीरं पर्वतसमं कूपतुल्ये च लोचने
शतहस्तपरिमिता जिह्वा लोला भयानका
दृष्ट्वा तालवनं बाला हर्षमापुरनिन्दिताः
बाला ऊचुः महाबल बलभ्रातः समस्तबलिनां वर
अवधानं कुरु विभो क्षणार्द्धं नो निवेदने
स्वादूनि सुन्दराण्येव पश्य तालफलानि च
नानावर्णानि पुष्पाणि पक्वानि दुर्लभानि च
किं त्वत्र दैत्यो बलवान्खररूपी च धेनुकः 4.22.
दुर्निवार्यश्च सर्वेषां कंसस्य सचिवो महान्
सुविचार्य जगत्कान्त वद नो वदतां वर
बालकानां वचः श्रुत्वा भगवान्मधुसूदनः