सर्वेन्द्रियस्वरूपं च विराड्रूपं नमाम्यहम्
सर्वमन्तस्वरूपं च नमामि परमेश्वरम्
स्वतन्त्रमस्वतन्त्रं च यशोदानन्दनं भजे
ध्यानासाध्यं विद्यमानं योगीन्द्राणां गुरुं भजे
गोपीभिः सेव्यमानं च तं धरेशं नमाम्यहम्
योगीशं योगसाध्यं च नमामि शिवसेवितम् ।।4.20.
मन्त्रसिद्धिस्वरूपं तं नमामि च परात्परम्
पुण्यप्रदं च शुभदं शुभबीजं नमाम्यहम्
निपत्य दण्डवद्भूमौ रुरोद प्रणनाम च
ब्रह्मणा च कृतं स्तोत्रं नित्यं भक्त्या च यः पठेत्
लभते दास्यमतुलं स्थानमीश्वरसन्निधौ
श्रीनारायण उवाच श्रीकृष्णो बालकैः सार्धं जगाम स्वालयं विभुः
गावो वत्साश्च बालाश्च जग्मुर्वर्षान्तरे गृहम्
गोपा गोपालिका किंचित्तत्कर्तुं न क्षमास्तदा
इत्येवं कथितं सर्वं श्रीकृष्णचरितं शुभम्
श्रीनारायण उवाच दुन्दुभिं वादयामास शक्रयागकृतोद्यमः
दधि क्षीरं घृतं तक्रं नवनीतं गुडं मधु
येये सन्त्यत्र नगरे गोपा गोप्यश्च बालकाः
इत्येवं श्रावयामास स्वयमेव मुदाऽन्वितः
ददौ तत्र क्षौमवस्त्रं मालाजालं मनोहरम्
स्नातः कृताह्निको भक्त्या धृत्वा धौते च वाससी
नानाप्रकारपात्रैश्च ब्राह्मणैश्च पुरोहितैः
एतस्मिन्नन्तरे तत्राजग्मुर्नगरवासिनः
आजग्मुर्मुनयः सर्वे ज्वलन्तं ब्रह्मतेजसा
गर्गश्च गालवश्चैव शाकल्यः शाकटायनः 4.21.
सौभरिर्वामदेवश्च याज्ञवल्क्यश्च पाणिनिः
कृष्णद्वैपायनः शृङ्गी सुमन्तुर्जैमिनिः कचः
ब्राह्मणाश्च कतिविधा भिक्षुका बन्दिनस्तथा
दृष्ट्वा मुनीन्द्रान्नन्दश्च ब्राह्मणान्भूमिपांस्तथा
प्रणम्य वासयामास मुनीन्द्रान्विप्रभूमिपान्