यद्दृष्टं ब्रह्मरन्ध्रे च हृदि तद्बहिरेव च
यत्स्तोत्रं च पुरा दत्तं हरिणैकार्णवे मुने
ब्रह्मोवाच सर्वानिर्वचनीयं तं नमामि शिवरूपिणम्
नवीनजलदाकारं श्यामसुन्दरविग्रहम्
स्वात्मारामं पूर्णकामं जगद्व्यापिजगत्परम्
सर्वाधारं सर्ववरं सर्वशक्तिसमन्वितम् 4.20.
सर्वमंत्रस्वरूपं च सर्वसंपत्करं वरम्
शक्तीशं शक्तिबीजं च शक्तिरूपधरं वरम्
कृपालुं कर्णधारं च नमामि भक्तवत्सलम्
सगुणं निर्गुणं ब्रह्म स्तौमि स्वेच्छास्वरूपिणम्
सर्वेन्द्रियस्वरूपं च विराड्रूपं नमाम्यहम्
सर्वमन्तस्वरूपं च नमामि परमेश्वरम्
स्वतन्त्रमस्वतन्त्रं च यशोदानन्दनं भजे
ध्यानासाध्यं विद्यमानं योगीन्द्राणां गुरुं भजे
गोपीभिः सेव्यमानं च तं धरेशं नमाम्यहम्
योगीशं योगसाध्यं च नमामि शिवसेवितम् ।।4.20.
मन्त्रसिद्धिस्वरूपं तं नमामि च परात्परम्
पुण्यप्रदं च शुभदं शुभबीजं नमाम्यहम्
निपत्य दण्डवद्भूमौ रुरोद प्रणनाम च
ब्रह्मणा च कृतं स्तोत्रं नित्यं भक्त्या च यः पठेत्
लभते दास्यमतुलं स्थानमीश्वरसन्निधौ
श्रीनारायण उवाच श्रीकृष्णो बालकैः सार्धं जगाम स्वालयं विभुः
गावो वत्साश्च बालाश्च जग्मुर्वर्षान्तरे गृहम्
गोपा गोपालिका किंचित्तत्कर्तुं न क्षमास्तदा
इत्येवं कथितं सर्वं श्रीकृष्णचरितं शुभम्
श्रीनारायण उवाच दुन्दुभिं वादयामास शक्रयागकृतोद्यमः
दधि क्षीरं घृतं तक्रं नवनीतं गुडं मधु
येये सन्त्यत्र नगरे गोपा गोप्यश्च बालकाः
इत्येवं श्रावयामास स्वयमेव मुदाऽन्वितः
ददौ तत्र क्षौमवस्त्रं मालाजालं मनोहरम्