तत्र तस्थौ च निःशङ्कः कालीयस्तं ददर्श ह
पराजितश्च नागेन्द्रस्तेजसा गरुडस्य च ।। 4.19.
भिया पलायनं कृत्वा जगाम यमुना ह्रदम् तत्र तस्थौ भिया नागो जग्मुः पश्चाच्च तद्गणाः
नारद उवाच कथं न शक्तो गन्तुं तं ह्रदमीश्वरवाहनः
श्रीनारायण उवाच
तपस्तप्त्वा महासिद्धो दध्यौ कृष्णपदाम्बुजम्
गणेन सार्धं निःशंकः करोति भ्रमणं मुदा
मुनिं प्रदक्षिणी कृत्य यात्यायाति मुदाऽन्वितः
जग्राह चञ्चुना मीनं मुनीन्द्रस्य समीपतः
प्रकोपितो मुनेर्दृष्ट्या मीनस्तोये पपात ह मीनश्च गरुडत्रासात्तस्थौ मुनिसमीपतः
सौभरिरुवाच
का योग्यता मत्पुरस्ते ग्रहीतुं जीवमुल्बणम् 4.19.
त्वद्विधान्कोटिशः कृष्णः स्रष्टुं शक्तश्च वाहकान्
वाहनं च त्वमीशस्य न वयं तव किंकराः
मदीयशापात्तूर्णं च भस्मसाद्भविता ध्रुवम्
स्मारंस्मारं कृष्णपादं तं प्रणम्य जगाम ह
ह्रदस्य श्रुतिमात्रेण कम्पो भवति निश्चितम्
सरहस्यं श्रुतिसुखं प्रकृतं शृणु मङ्गलम्
चक्रुर्विषादं मोहाच्च रुरुदुर्यमुनातटे
केचिन्निपत्य भूमौ च मूर्च्छां प्रापुहरिं विना
केचिद्गोपालबालाश्च चक्रुश्च तन्निवारणम्
तेषां केचिज्ज्ञानवन्तो रक्षां चक्रुः प्रयत्नतः 4.19.
केचिद्वक्तुं प्रवृत्तिं च प्रययुर्नन्दसन्निधिम्
इत्यूचुः किं करिष्यामः कुतोऽस्माकं गतो हरिः
हे बन्धो दर्शनं देहीत्यूचुः प्राणाः प्रयान्ति हि
संप्रापुरतिलोलाश्च रुदन्तः शोकविह्वलाः
गोपान्गोपालिकाश्चैव रक्तपङ्कजलोचनाः
कलिन्दनन्दिनीतीरं रुरुदुर्बालकैर्युताः
ह्रदं विशन्तीमम्बां तां केचिच्चक्रुर्निवारणम्
केचिद्विललपुस्तत्र मूर्च्छां प्रापुश्च केचन