श्रीनारायण उवाच
यच्छ्रुतं धर्मवक्त्रान्मे मलये सूर्यपर्वणि 4.19.
पप्रच्छ धर्मं पुलहः कथितं मुनिसंसदि
तत्र श्रुतं मया विप्र निबोध कथयामि ते
कार्तिकीपूर्णिमायां तु कुर्वन्ति गरुडार्चनम्
पुष्करे च महातीर्थे सुस्नाता भक्तिसंयुताः
नागपूजोपकरणं बलाद्भक्षितुमुद्यतः
न शक्ता वारणे ते चेत्याविर्भूतः खगेश्वरः
प्राणशक्त्या च युयुधुर्यावत्सूर्योदयं मुने
अनन्तं शरणं जग्मुः सर्वेषामभयप्रदम्
तत्र तस्थौ च निःशङ्कः कालीयस्तं ददर्श ह
पराजितश्च नागेन्द्रस्तेजसा गरुडस्य च ।। 4.19.
भिया पलायनं कृत्वा जगाम यमुना ह्रदम् तत्र तस्थौ भिया नागो जग्मुः पश्चाच्च तद्गणाः
नारद उवाच कथं न शक्तो गन्तुं तं ह्रदमीश्वरवाहनः
श्रीनारायण उवाच
तपस्तप्त्वा महासिद्धो दध्यौ कृष्णपदाम्बुजम्
गणेन सार्धं निःशंकः करोति भ्रमणं मुदा
मुनिं प्रदक्षिणी कृत्य यात्यायाति मुदाऽन्वितः
जग्राह चञ्चुना मीनं मुनीन्द्रस्य समीपतः
प्रकोपितो मुनेर्दृष्ट्या मीनस्तोये पपात ह मीनश्च गरुडत्रासात्तस्थौ मुनिसमीपतः
सौभरिरुवाच
का योग्यता मत्पुरस्ते ग्रहीतुं जीवमुल्बणम् 4.19.
त्वद्विधान्कोटिशः कृष्णः स्रष्टुं शक्तश्च वाहकान्
वाहनं च त्वमीशस्य न वयं तव किंकराः
मदीयशापात्तूर्णं च भस्मसाद्भविता ध्रुवम्
स्मारंस्मारं कृष्णपादं तं प्रणम्य जगाम ह
ह्रदस्य श्रुतिमात्रेण कम्पो भवति निश्चितम्
सरहस्यं श्रुतिसुखं प्रकृतं शृणु मङ्गलम्
चक्रुर्विषादं मोहाच्च रुरुदुर्यमुनातटे
केचिन्निपत्य भूमौ च मूर्च्छां प्रापुहरिं विना