दत्त्वाऽन्नं हरये भक्त्या प्रजग्मुर्हरिमन्दिरम्
निन्द्या नीचा च संपत्तिर्विपत्तिर्महतो वरा
विना विपत्तेर्महिमा कुतः कस्य भवेद्भुवि
इत्येवं कथितं सर्वं हरेश्चरितमुत्तमम्
श्रीकृष्णाख्यानं विप्रेन्द्र नूत्नं नूत्नं पदेपदे
यावद्रम्यं तत्कथितं यच्छ्रुतं गुरुवक्त्रतः
नारद उवाच मङ्गलं कृष्णचरितं तन्मे ब्रूहि जगद्गुरो ।। 4.18.
सूत उवाच अपरं कृष्णमाहात्म्यं प्रवक्तुमुपचक्रमे
श्रीनारायण उवाच जगाम यमुनातीरं यत्र कालियमन्दिरम्
परिपक्वफलं भुक्त्वा यमुनातीरजे वने
गोकुलं चारयामास शिशुभिः सह कानने
क्रीडानिमग्नचित्तोऽयं बालकाश्च मुदाऽन्विताः
विषाक्तं च जलं पीत्वा दारुणान्तकचेष्टया
दृष्ट्वा मृतं गोसमूहं गोपाश्चिन्ताकुला भिया
ज्ञात्वा सर्वं जगन्नाथो जीवयामास गोकुलम्
कृष्णः कदम्बमारुह्य यमुनानीरतीरजम्
शतहस्तप्रमाणं च जलोत्थानं बभूव ह
सर्पो नराकृतिं दृष्ट्वा कालियः क्रोधविह्वलः 4.19.
दग्धकण्ठोदरो नागश्चोद्विग्नो ब्रह्मतेजसा
भग्नदन्तो रक्तमुखः कृष्णवज्राङ्गचर्वणात्
नागो विश्वंभराक्रान्तः स प्राणांस्त्यक्तुमुद्यतः
दृष्ट्वा तं मूर्छितं नागा रुरुदुः प्रेमविह्वलाः
केचित्पलायिता भीताः केचित्प्रविविशुर्बिलम्
नागिनीभिः सह प्रेम्णा रुरोद पुरतो हरेः धृत्वा पादारविन्दे च तमुवाच भियाऽऽकुला
सुरसोवाच हे जगत्कान्त मे कान्तं देहि मानं च मानद
सकलभुवननाथ प्राणनाथं मदीयं न कुरु वधमनन्त प्रेमसिन्धो सुबन्धो
त्रिनयनविधिशेषाः षण्मुखश्चास्यसंघैः स्तवनविषयजाड्यात्स्तोतुमीशा न वाणी
कुमतिरहमधिज्ञा योषितां क्वाधमा वा क्व भुवनगतिरीशश्चक्षुषोऽगोचराऽपि ।। 4.19.
स्तवनविषयभीता पार्वती कस्य पद्मा श्रुतिगणजनयित्री स्तोतुमीशा न यं त्वाम्
शयानो रत्नपर्यङ्के रत्नभूषणभूषितः