विकृताकारशब्दं च करोति शाश्वतं भिया
मुहूर्तार्धं सुखं भुक्त्वा लोकेऽत्र यशसा हता
परस्पृष्टा च वै नारी या स्पृहां कुरुते परम्
तस्मान्नारी परैर्यत्नाददृष्टा कृतिभिः कृता
स्वच्छन्दगामिनी या च स्वतन्त्रा सूकरीसमा
स्वामिसाध्या च या नारी कुलधर्मभिया स्थिता
यात यूयं च पृथिवीं मानुषीं योनिमीप्सिताम् 4.18.
हरिणा निर्मिताश्छाया युष्माकं योगमायया
पुनरंशेन नः पत्न्यो भविष्यथ न संशयः
इत्येवमुक्त्वा स मुनिर्विरराम शुचाऽन्वितः
दत्त्वाऽन्नं हरये भक्त्या प्रजग्मुर्हरिमन्दिरम्
निन्द्या नीचा च संपत्तिर्विपत्तिर्महतो वरा
विना विपत्तेर्महिमा कुतः कस्य भवेद्भुवि
इत्येवं कथितं सर्वं हरेश्चरितमुत्तमम्
श्रीकृष्णाख्यानं विप्रेन्द्र नूत्नं नूत्नं पदेपदे
यावद्रम्यं तत्कथितं यच्छ्रुतं गुरुवक्त्रतः
नारद उवाच मङ्गलं कृष्णचरितं तन्मे ब्रूहि जगद्गुरो ।। 4.18.
सूत उवाच अपरं कृष्णमाहात्म्यं प्रवक्तुमुपचक्रमे
श्रीनारायण उवाच जगाम यमुनातीरं यत्र कालियमन्दिरम्
परिपक्वफलं भुक्त्वा यमुनातीरजे वने
गोकुलं चारयामास शिशुभिः सह कानने
क्रीडानिमग्नचित्तोऽयं बालकाश्च मुदाऽन्विताः
विषाक्तं च जलं पीत्वा दारुणान्तकचेष्टया
दृष्ट्वा मृतं गोसमूहं गोपाश्चिन्ताकुला भिया
ज्ञात्वा सर्वं जगन्नाथो जीवयामास गोकुलम्
कृष्णः कदम्बमारुह्य यमुनानीरतीरजम्
शतहस्तप्रमाणं च जलोत्थानं बभूव ह
सर्पो नराकृतिं दृष्ट्वा कालियः क्रोधविह्वलः 4.19.
दग्धकण्ठोदरो नागश्चोद्विग्नो ब्रह्मतेजसा
भग्नदन्तो रक्तमुखः कृष्णवज्राङ्गचर्वणात्