विप्रभार्या हरिं नत्वा जग्मुर्गोलोकमीप्सितम्
हरिश्छायां विनिर्माय तासां च विष्णुमायया
विप्राश्च भार्या उद्दिश्य परमोद्विग्नमानसाः
दृष्ट्वोचुर्ब्राह्मणाः सर्वे तास्ते च विनयान्विताः
ब्राह्मणा ऊचुः अस्माकं जीवनं व्यर्थं वेदपाठोऽप्यनर्थकः
वेदे पुराणे सर्वत्र विद्वद्भिः परिकीर्तिताः
तपो जपो व्रतं ज्ञानं वेदा ध्ययनमर्चनम्
श्रीकृष्णः सेवितो येन किं तस्य तपसां फलैः
श्रीकृष्णो हृदये यस्य तस्य किं कर्मभिः कृतैः ।।4.18.
इत्येवमुक्त्वा विप्राश्च गृहीत्वा कामिनीवराः
तासां ततोऽधिकं प्रेम क्रीडासु सर्वकर्मसु
अथ नारायणः सोऽयं बलेन शिशुभिः सह
इत्येवं कथितं सर्वं हरेर्माहात्म्यमुत्तमम्
नारद उवाच मुनीन्द्रयोगसिद्धानां दुर्लभा गतिरीश्वरी
इमाः का वा पुण्यवत्यः पुरा तस्थुर्महीतलम्
सप्तर्षीणां रमण्यश्च रूपेणाप्रतिमाः पराः
नवीनयौवनाः सर्वाः पीनश्रोणि पयोधराः
तप्तकाञ्चनवर्णाभाः स्मेराननसरोरुहाः
दृष्ट्वा तासां स्तनश्रोणिमुखानि सुन्दराणि च 4.18.
अग्निस्थानस्थितानां च शिखया सुरतोन्मुखः
पतिव्रता न जानन्ति पतिपादाब्जमानसाः
वह्नेश्च मानसं ज्ञात्वा भगवानङ्गिरा मुनिः
वह्निः सचेतनो भूत्वा तुष्टाव मुनिपुंगवम्
क्रुद्धो मुनिवरः स्पृष्टाः कामिन्यश्च शशाप ह
भारते ब्राह्मणानां च गृहे लभत जन्म वै
श्रुत्वा वाक्यं मुनेस्ताश्च रुरुदुः प्रेमविह्वलाः
मुनिपत्न्य ऊचुः अजानन्त्यः परस्पृष्टा न च नस्त्यक्तुमर्हसि
भक्तानां किंकरीणां च न दण्डं कर्तुमर्हसि
खड्गच्छेदाद्वज्रपातात्सर्वप्रहरणान्मुने 4.18.
ब्रह्मिष्ठानां गुणवतां परान्कान्तान्महामुनीन्