इत्येवं कथितं सर्वं निर्माणं नगरस्य च
अहो किमद्भुतं सूत रहस्यं सुमनोहरम्
सूत उवाच पप्रच्छ कृष्णचरितमपरं सुमनोहरम्
नारद उवाच ज्ञानसिंधो निगद मां शिष्यं च शरणागतम्
नारदस्य वचः श्रुत्वा मुदा नारायणः स्वयम्
श्रीनारायण उवाच जगाम श्रीमधुवनं यमुनातीरनीरजम्
विचेरुर्गोसहस्रैश्च चिक्रीडुर्बालकास्तदा
तमूचुर्गोपशिशवः श्रीकृष्णं परया मुदा
शिशूनां वचनं श्रुत्वा तानुवाच दयानिधिः
श्रीकृष्ण उवाच अन्नं याचत ताञ्छीघ्रं ब्राह्मणांश्च क्रतून्मुखान्
विप्रा आंगिरसाः सर्वे स्वाश्रमे श्रीवनान्तिके 4.18.
निःस्पृहा वैष्णवाः सर्वे मां यजन्ति मुमुक्षवः। मायया मां न जानन्ति मायामानुषरूपिणम्
न चेद्ददति युष्मभ्यमन्नं विप्राः क्रतून्मुखाः
श्रीकृष्णवचनं श्रुत्वा ययुर्बालकपुंगवाः
इत्यूचुर्बालकाः शीघ्रमन्नं दत्त द्विजोत्तमाः
ते ययू रन्धनागारं ब्राह्मण्यो यत्र पाचिकाः
नत्वोचुर्बालकाः सर्वे विप्रभार्याः पतिव्रताः
बालानां वचनं श्रुत्वा दृष्ट्वा तांश्च मनोहरान्
विप्रपत्न्य ऊचुः दास्यामोऽन्नं बहुविधं व्यञ्जनैः सहितं वरम्
बाला ऊचुः दत्तान्नं मातरोऽस्मभ्यं क्षिप्रं यामस्तदन्तिकम् ।। 4.18.
इतो विदूरे भाण्डीरे वनाभ्यन्तरमेव च
विश्रान्तौ क्षुधितौ तौ च याचेतेऽन्नं च मातरः
गोपानां वचनं श्रुत्वा हृष्टानन्दाश्रुलोचनाः
नानाव्यञ्जनसंयुक्तं शाल्यन्नं सुमनोहरम्
रौप्ये कांस्ये राजते च पात्रे कृत्वा मुदाऽन्विताः
नानामनोरथं कृत्वा मनसा गमनोत्सुकाः
श्रीकृष्णं ददृशुर्गत्वा रामं च सह बालकम्
श्यामं किशोरवयसं पीतकौशेयवाससम्
शरत्पार्वणचन्द्रास्यं रत्नालंकारभूषितम्
रत्नकेयूरवलयरत्ननूपुरभूषितम् 4.18.