अन्ते लभेत्तयोर्दास्यं शश्वत्सहचरो भवेत्
व्रतदानोपवासैश्च सर्वैर्नियमपूर्वकैः
सर्वेषां यज्ञतीर्थानां करणैर्विधिबोधितैः
शरणागतरक्षायामज्ञानां ज्ञानदानतः
तदेव स्तोत्रपाठस्य कलां नार्हति षोडशीम्
नारद उवाच कवचं चापि देव्याश्च संसारविजयं प्रभो
कृतं स्तोत्रं सुयत्नेन प्राप्तं तदपि दुर्लभम्
अधुना श्रोतुमिच्छामि यद्रहस्यं च तद्वद 4.17.
श्रीनारायण उवाच अरुणोदयवेलायां जनाः सर्वे जजागरुः
उत्थाय दृष्ट्वा नगरं सर्वेभ्योऽपि विलक्षणम्
काश्चिद्गोपान्केचिदूचुः कुत एतदभूदिदम्
बुबुधे मनसा नन्दो गर्गवाक्यमनुस्मरन्
ब्रह्मादितृणपर्यन्तं यस्य भ्रूभङ्गलीलया
विवरेष्वेव यल्लोम्नां ब्रह्माण्डान्यखिलानि च
ब्रह्मानन्तेशधर्माश्च ध्यायन्ते यत्पदाम्बुजम्
भ्रामंभ्रामं तन्नगरं दर्शंदर्शं गृहंगृहम्
कृत्वा शुभक्षणं नन्दो वृषभानश्च कौतुकी
सर्वे वृन्दावनस्थाश्च प्रसन्नवदनेक्षणाः 4.17.
सर्वे मुमुदिरे गोपाः स्वेस्वे स्थाने मनोहरे
श्रीकृष्णो बलदेवश्च शिशुभिः सह कौतुकात्
इत्येवं कथितं सर्वं निर्माणं नगरस्य च
अहो किमद्भुतं सूत रहस्यं सुमनोहरम्
सूत उवाच पप्रच्छ कृष्णचरितमपरं सुमनोहरम्
नारद उवाच ज्ञानसिंधो निगद मां शिष्यं च शरणागतम्
नारदस्य वचः श्रुत्वा मुदा नारायणः स्वयम्
श्रीनारायण उवाच जगाम श्रीमधुवनं यमुनातीरनीरजम्
विचेरुर्गोसहस्रैश्च चिक्रीडुर्बालकास्तदा
तमूचुर्गोपशिशवः श्रीकृष्णं परया मुदा
शिशूनां वचनं श्रुत्वा तानुवाच दयानिधिः
श्रीकृष्ण उवाच अन्नं याचत ताञ्छीघ्रं ब्राह्मणांश्च क्रतून्मुखान्