तस्यात्र निष्कृतिर्नास्ति यावद्वै ब्रह्मणः शतम् स याति कालसूत्रं च यावच्चन्द्रदिवाकरौ ।। 1.17.
विष्णुर्गुरुश्च सर्वेषां जनको ज्ञानदायकः
एषां च वचनं श्रुत्वा त्रयाणां विप्रपुङ्गव
ब्राह्मण उवाच नागतो हरिरत्रेति व्यर्थाऽऽकाशसरस्वती
इति प्रोक्तं मया भद्रं ब्रूत धर्मार्थमीश्वराः
यूयं च भावुका ब्रूत विष्णुः सर्वत्र सन्ततम्
अंशांशिनोर्न भेदश्चेदात्मनश्चेति निश्चितम्
कोटिजन्मदुराराध्यमसाध्यमसतामपि
किं क्षुद्राः किं महान्तश्च वाञ्छन्ति परमं पदम्
यो विष्णुर्विषयी विश्वे श्वेतद्वीपनिवासकृत्
ब्रह्मविष्णुशिवाद्याश्च सुरलोकाश्चराचराः 1.17.
विश्वानां च सुराणां च कः संख्यां कर्तुमीश्वरः
ऊर्ध्वं च सर्वब्रह्माण्डाद्वैकुण्ठं सत्यमीप्सितम्
चतुर्भुजश्च वैकुण्ठे लक्ष्मीकान्तः सनातनः
गोलोके द्विभुजः कृष्णो राधाकान्तः सनातनः
परिपूर्णतमं ब्रह्म स चात्मा सर्वदेहिनाम्
तज्ज्योतिर्मण्डलाकारं सूर्य्यकोटिसमप्रभम्
नवीननीरदश्यामं द्विभुजं पीतवाससम्
किशोरनयनं शश्वच्छान्तं सस्मितमी श्वरम्
यस्य वंशोद्भवोऽहं च यस्य शिष्यश्च बालकः ।। 1.17.
शीघ्रं जीवय गन्धर्वं देवेश्वर सुरेश्वर
इत्युक्त्वा बालकस्तत्र विप्ररूपी जनार्दनः
सौतिरुवाच प्रययुर्मालतीमूलं ब्रह्मेशानपुरोगमाः
ब्रह्मा कमण्डलुजलं ददौ गात्रे शवस्य च
ज्ञानदानं ददौ तस्मै ज्ञानानन्दः शिवः स्वयम्
वह्निदर्शनमात्रेण बभूव जठरानलः
तस्य वायोरधिष्ठानाज्जगत्प्राणस्वरूपिणः
सर्व्वाधिष्ठानमात्रेण दृष्टिशक्तिर्बभूव ह
शवस्तथाऽपि नोत्तस्थौ यथा शेते जडस्तथा
ब्रह्मणो वचनात्साध्वी तुष्टाव परमेश्वरम्