वटमूलसमीपे च सरसः पश्चिमे तटे
पुनस्तयोश्च क्रीडार्थं चकार रत्नमण्डपम्
सद्रत्नसाररचितै राजितं तूलिकाशतैः
कपाटैर्नवभिर्युक्तं नवद्वारैर्मनोहरैः
परितः परितो भित्त्यामूर्ध्वं च परिशोभितम्
सद्रत्नसाररचितकलशोज्ज्वलशेखरम्
सर्वतः पुरतो दीप्तममूल्यरत्न दर्पणैः
शतहस्तप्रमाणं च प्रस्तारं वर्तुलाकृतिम्
वह्निशुद्धांशुकैर्वस्त्रैर्मालाजालविचित्रितैः
चन्दनागुरुकस्तूरीकुङ्कुमैः सुरभीकृतम् 4.17.
मालतीचम्पकानां च पुष्पराजिभिरन्वितम्
वज्रसारेण खचितैर्मुक्ताजालविलम्बिभिः
रत्नसिंहासनैर्युक्तं रत्नचित्रेण चित्रितैः
शीतवासिततोयेन संयुक्तं भोगवस्तुभिः
यानि येषां मन्दिराणि तन्नामानि लिलेख सः
निद्रेशं निद्रितं नत्वा प्रययौ स्वालयं मुने
नेहाश्चर्यं च नगरं बभूवेशेच्छया भुवि सुखदं पातकहरं किं भूयः श्रोतुमिच्छसि
कथं वृन्दावनं नाम काननस्यास्य भारते
सूत उवाच प्रहस्योवाच निखिलं तत्त्वमेव पुरातनम्
आसीत्सत्ययुगे ब्रह्मन्सत्यधर्मरतः सदा
पुत्रानिव प्रजाः सर्वाः पालयामास धार्मिकः
कृत्वा नानाविधं पुण्यं फलकाङ्क्षी न च स्वयम्
केदारतुल्यो राजेन्द्रो न भूतो भविता पुनः
जैगीषव्योपदेशेन जगाम तपसे वनम्
शश्वत्सुदर्शनं चक्रमस्ति यत्सन्निधौ मुने
केदारं नाम तीर्थं च तन्नाम्ना च बभूव ह
कमलांशा तस्य कन्या नाम्ना वृन्दा तपस्विनी
दत्तो दुर्वाससा तस्यै हरेर्मन्त्रः सुदुर्लभः
षष्टिवर्षसहस्राणि तपस्तेपे सुनिर्जने 4.17.
प्रसन्नवदनः श्रीमान्वरं वृण्वित्युवाच सः