न हि कान्तात्परो देवो न हि कान्तात्परो गुरुः
न हि कान्तात्परः प्राणा न हि कान्तात्परः स्त्रियाः 4.17.
यथैकपुत्रे मातुश्च यथा स्त्रीषु च कामिनाम्
यथा भयेषु भीतानां शास्त्रेषु विदुषां यथा
यथा जारे पुंश्चलीनां साध्वीनां च तथा प्रिये
मरणं जीवनं तासां जीवनं मरणाधिकम् अन्यशोकनिमग्नानां कालेन पानभोजनात्
विपरीतः कान्तशोको वर्द्धते भक्षणादहो
इतरे भोगदेहान्ते साध्वी जन्मनि जन्मनि
त्वां शप्त्वाऽहं त्वयि विभो पश्य दास्यामि स्त्रीवधम् हितं पीयूषसदृशं भयसंविग्नमानसः
ब्रह्मोवाच वत्से मुक्तिं न दास्यामि स्वामिनं च त्वया विना
मुक्तं कर्तुं त्वया सार्द्धं साम्प्रतं नाहमीश्वरः
निर्वाणतां समाप्नोति भोगी भोगविकृन्तने 4.17.
ततस्तु युवयोर्जन्म भविता भारते सति
जीवन्मुक्तौ तया सार्द्धं गोलोकं च गमिष्यथः
साध्वी वै सत्त्वयुक्ता च मा मां शप्तुं त्वमर्हसि
वाञ्छन्ति हरिदास्यं च दुर्लभं न च निर्वृतिम्
ययतुस्तौ तं प्रणम्य जगाम स्वालयं विधिः
परं पुण्यप्रदं दिव्यं ब्रह्मादीनां च वाञ्छितम्
पद्मावत्याश्च जठरे सुरभानस्य रेतसा
ववृधेऽनुदिनं तत्र व्रजगेहे व्रजाधिपः
नन्ददबन्धुर्वदान्यश्च रूपवान्गुणवान्सुधीः
जातिस्मरा महासाध्वी सुन्दरी कमलाकला 4.17.
स तां संप्राप्य यागान्ते यज्ञकुण्डसमुत्थिताम्
तेजसा प्रज्वलन्तीं च प्रतप्तकनकप्रभाम्
मालावती स्तनं दत्त्वा तां पुपोष प्रहर्षिता
नामरक्षणकाले च वाग्बभूवाशरीरिणी
इत्येवं वचनं श्रुत्वा तच्चकार महीपतिः
सर्वेभ्यो भोजयामास चकार सुमहोत्सवम्
अतीव सुन्दर श्यामा मुनिमानसमोहिनी
ईषद्धास्यप्रसन्नास्या प्रफुल्लपद्मलोचना