मम को रक्षिता ब्रह्मन्धर्मस्य यौवनस्य च
सर्वदा रक्षिता कांतस्तदभावे च तत्सुतः 4.17.
याः स्वतंत्राश्च ता नष्टाः सर्वधर्मबहिष्कृताः
शतजन्मकृतं पुण्यं तासां नश्यति पद्मज ।। पुत्रस्नेहो यथा बाल्ये तथा यूनि च वार्द्धके
पतिव्रतानां कान्ते च सर्वकाले समा स्पृहा
पतिस्नेहस्य साध्वीनां कलां नार्हति षोडशीम्
कान्ते चित्तं सतीनां च स्वप्ने ज्ञाने च सन्ततम्
सुदारुणः स्वामिनश्च दुःखं नातः परं स्त्रियाः
तथा विदग्धा दग्धा स्याद्विदग्धविरहानले
विरहाग्नौ मनो दग्धं वह्नौ शुष्कतृणं यथा
न हि कान्तात्परो देवो न हि कान्तात्परो गुरुः
न हि कान्तात्परः प्राणा न हि कान्तात्परः स्त्रियाः 4.17.
यथैकपुत्रे मातुश्च यथा स्त्रीषु च कामिनाम्
यथा भयेषु भीतानां शास्त्रेषु विदुषां यथा
यथा जारे पुंश्चलीनां साध्वीनां च तथा प्रिये
मरणं जीवनं तासां जीवनं मरणाधिकम् अन्यशोकनिमग्नानां कालेन पानभोजनात्
विपरीतः कान्तशोको वर्द्धते भक्षणादहो
इतरे भोगदेहान्ते साध्वी जन्मनि जन्मनि
त्वां शप्त्वाऽहं त्वयि विभो पश्य दास्यामि स्त्रीवधम् हितं पीयूषसदृशं भयसंविग्नमानसः
ब्रह्मोवाच वत्से मुक्तिं न दास्यामि स्वामिनं च त्वया विना
मुक्तं कर्तुं त्वया सार्द्धं साम्प्रतं नाहमीश्वरः
निर्वाणतां समाप्नोति भोगी भोगविकृन्तने 4.17.
ततस्तु युवयोर्जन्म भविता भारते सति
जीवन्मुक्तौ तया सार्द्धं गोलोकं च गमिष्यथः
साध्वी वै सत्त्वयुक्ता च मा मां शप्तुं त्वमर्हसि
वाञ्छन्ति हरिदास्यं च दुर्लभं न च निर्वृतिम्
ययतुस्तौ तं प्रणम्य जगाम स्वालयं विधिः
परं पुण्यप्रदं दिव्यं ब्रह्मादीनां च वाञ्छितम्
पद्मावत्याश्च जठरे सुरभानस्य रेतसा
ववृधेऽनुदिनं तत्र व्रजगेहे व्रजाधिपः