कलावती सुचन्द्रं च मनुवंशसमुद्भवम्
मन्ये गुणवतां श्रेष्ठमात्मानमतिसुन्दरम् 4.17.
सुकोमलाङ्गं ललितं शरच्चन्द्राधिकाननम्
कटाक्षैर्मोहितुं शक्ता मुनीन्द्राणां च मानसम्
स्तनद्वयं सुकठिनमतिपीनोन्नतं मुने
हस्तौ पादौ च रक्तौ च पक्वबिम्बफलाधरम्
शरन्मध्याह्नपद्मानां प्रभामोचनलोचनम्
इतीव मत्वा दृष्ट्वा च कामबाणप्रपीडितः
क्रीडां चकार रहसि स्थानेस्थाने मनोहरे
चारुचम्पकपुष्पाणां तल्पे रतिसुखावहे
पुष्पभद्रानदीतीरे निर्जने केतकीवने
नन्दने मन्दरद्रोण्यां कावेरीतीरजे वने 4.17.
द्वीपेद्वीपे तु रहसि स रेमे वामया सह
एवं वर्षसहस्रं तद्गतमेव मुहूर्तवत्
जगाम तपसे विन्ध्यशैलं तीर्थं तया सह
तपस्तेपे नृपस्तत्र दिव्यवर्षसहस्रकम्
मूर्छामाप मुनिश्रेष्ठ ध्यात्वा कृष्णपदाम्बुजम्
निश्चेष्टितं पतिं दृष्ट्वा त्यक्तं प्राणैश्च पञ्चभिः
उच्चै रुरोद शोकार्ता निर्जने तु कलावती
विललाप महादीना पतिव्रतपरायणा
श्रुत्वा च रोदनं तस्याः कृपया च कृपानिधिः
क्रोडे कृत्वा च तं तूर्णं रुरोद भगवान्विभुः 4.17.
जीवं संचारयामास ब्रह्मज्ञानेन ब्रह्मवित्
प्रणनाम च तं दृष्ट्वा तं च कामसमप्रभम्
स विधेर्वचनं श्रुत्वा वव्रे निर्वाणमीप्सितम्
प्रसन्नवदनः श्रीमान्स्मेराननसरोरुहः
तमुवाच सती त्रस्ता वरं दातुं समुद्यतम् कलावत्युवाच
अतोऽबलाया हे ब्रह्मन्का गतिर्भविता वद
व्रतं पतिव्रतायाश्च पतिरेव श्रुतौ श्रुतम्
सर्वेषां च प्रियतरो न बन्धुः स्वामिनः परः