कालः संहरते लोकान्यमः शास्ता च पापिनाम् 1.17.
सर्वेशा या च सर्वाद्या प्रकृतिः सर्वसूः पुरा
महेश्वर उवाच वेदानधीत्य भवता ज्ञातः कः सार एव च
शिष्यः कस्य मुनीन्द्रस्य कस्त्वं नाम्ना च भो द्विज
विडम्बयसि देवांश्च विष्णुमस्माकमीश्वरम्
यस्मिन्गते पतेद्देहो देहिनां परमात्मनि
जीवस्तत्प्रतिबिम्बश्च मनो ज्ञानं च चेतना
निद्रा दया च तन्द्रा च क्षुत्तृष्णा पुष्टिरेव च
प्रयाति यत्पुरः शक्तिरीश्वरे गमनोन्मुखे
ईश्वरे च स्थिते देही क्षमश्च सर्वकर्मसु
स्वयं ब्रह्मा च जगतां विधाता सर्वकारकः 1.17.
युगलक्षं तपस्तप्तं श्रीकृष्णस्य च वेधसा
असंख्यकालं सुचिरं तपस्तप्तं हरेर्मया
अधुना पञ्चवक्त्रेण यन्नामगुणकीर्तनम्
मत्तो याति च मृत्युश्च यन्नामगुणकीर्त्तनात्
सर्वब्रह्माण्डसंहर्त्ताऽप्यहं मृत्युंजयाभिधः
काले तत्र विलीनोऽहमाविर्भूतस्ततः पुनः
गोलोके यः स वैकुण्ठे श्वेतद्वीपे स एव च
मन्वन्तरं तु दिव्यानां युगानामेकसप्ततिः
एतत्संख्याविशिष्टस्य शतवर्षायुषो विधेः
अहं कलानामृषभः कृष्णस्य परमात्मनः 1.17.
इत्युक्त्वा शङ्करस्तत्र विरराम च शौनक
धर्म उवाच सर्वान्तरात्मा प्रत्यक्षोऽप्रत्यक्षश्च दुरात्मनः
अधुनाऽपि सभां विष्णुर्नायात इति यद्वचः
महन्निन्दा भवेद्यत्र नैव साधु शृणोति ताम्
श्रुत्वा दैवान्महन्निन्दां श्रीविष्णोः स्मरणाद् बुधः
कामतोऽकामतो वाऽपि विष्णुनिन्दां करोति यः
कुम्भीपाके पचति स यावद्धि ब्रह्मणो वयः
प्राणी च नरकं याति श्रुतं तत्रैव चेद्ध्रुवम्
अप्रत्यक्षं च कुरुते किं वा तं च न मन्यते