नित्यं नक्तं रतिं तत्र चकार हरिणा सह सुखदं मोक्षदं पुण्यमपरं कथयामि ते
श्रीनारायण उवाच भुक्त्वा पीत्वा च क्रीडार्थं जगाम श्रीवनं मुने
तत्र नानाविधां क्रीडां चकार मधुसूदनः
ययौ मधुवनं तस्माच्छ्रीकृष्णो गोधनैः सह
तत्रैकदैत्यो बलवाञ्छ्वेतवर्णो भयंकरः
दृष्ट्वा च गोकुलं गोष्ठे शिशुभिर्बलकेशवौ
बकग्रस्तं हरिं दृष्ट्वा सर्वे देवा भयान्विताः
शक्रश्चिक्षेप वज्रं च मुनेरस्थिविनिर्मितम्
नीहारास्त्रं शशधरः शीतार्तस्तेन दानवः
वायव्यास्त्रं च वायुश्च तेन स्थानान्तरं ययौ
हुताशनश्च वाह्नेन पक्षांश्चैव ददाह सः 4.16.
ईशानस्य च शूलेन बभूव मूर्च्छितोऽसुरः
एतस्मिन्नन्तरे कृष्णः प्रज्वलन्ब्रह्मतेजसा
तत्सर्वं वमनं कृत्वा प्राणांस्तत्याज दानवः
ययौ केलिकदम्बानां काननं सुमनोहरम्
नाम्ना प्रलम्बो बलवान्महाधूर्तश्च शैलवत्
दुद्रुवुर्बालकाः सर्वे रुरुदुश्च भयातुराः
बालकान्बोधयामास भयं किमित्युवाच ह
भ्रामयित्वा च गगने पातयामास भूतले
जहसुर्बालकाः सर्वे ननृतुश्च जगुर्मुदा
गोधनं चारयामास ययौ भाण्डीरमीश्वरः 4.16.
वेष्टयामास तं शीघ्रं खुरेण विलिखन्महीम्
उत्पात्य भ्रामयामास पपात च महीतले
स भग्नदन्तो दैत्यश्च वज्राङ्गचर्वणादहो
स्वर्गे दुन्दुभयो नेदुः पुष्पवृष्टिर्बभूव ह
तत्राजग्मुः स्यन्दनस्था द्विभुजाः पीतवाससः
विनोदमुरलीहस्ताः क्वणन्मञ्जीररञ्जिताः
ईषद्धास्यप्रसन्नास्या भक्तानुग्रह कातराः
भाण्डीरवनमाजग्मुर्यत्र सन्निहितो हरिः
प्रणमय्य हरिं स्तुत्वा जग्मुर्गोलोकमुत्तमम् संप्राप्य दानवीं योनिं बभूबुः कृष्णपार्षदाः