आरासमण्डलं यावन्नक्तमत्रागमिष्यति
छायां विधाय स्वगृहे स्वयमागत्य मा रुद
त्यज शोकं गृहं गच्छ सुन्दरीत्थं प्रबोधिता ।। 4.15.
ददर्श पुष्पोद्यानं च वनं सद्रत्नमण्डपम्
सा मनोयायिनी देवी निमिषार्धेन नारद
यशोदायै शिशुं दातुमुद्यता सत्युवाच ह
गोष्ठे त्वत्स्वामिना दत्तं प्राप्नोमि यातनां पथि
पिच्छिले कर्दमोद्रेके यशोदा वोढुमक्षमा
गृहं चिरं परित्यक्तं यामि तिष्ठ सुखं सति
यशोदा बालकं नीत्वा चुचुम्ब च स्तनं ददौ
नित्यं नक्तं रतिं तत्र चकार हरिणा सह सुखदं मोक्षदं पुण्यमपरं कथयामि ते
श्रीनारायण उवाच भुक्त्वा पीत्वा च क्रीडार्थं जगाम श्रीवनं मुने
तत्र नानाविधां क्रीडां चकार मधुसूदनः
ययौ मधुवनं तस्माच्छ्रीकृष्णो गोधनैः सह
तत्रैकदैत्यो बलवाञ्छ्वेतवर्णो भयंकरः
दृष्ट्वा च गोकुलं गोष्ठे शिशुभिर्बलकेशवौ
बकग्रस्तं हरिं दृष्ट्वा सर्वे देवा भयान्विताः
शक्रश्चिक्षेप वज्रं च मुनेरस्थिविनिर्मितम्
नीहारास्त्रं शशधरः शीतार्तस्तेन दानवः
वायव्यास्त्रं च वायुश्च तेन स्थानान्तरं ययौ
हुताशनश्च वाह्नेन पक्षांश्चैव ददाह सः 4.16.
ईशानस्य च शूलेन बभूव मूर्च्छितोऽसुरः
एतस्मिन्नन्तरे कृष्णः प्रज्वलन्ब्रह्मतेजसा
तत्सर्वं वमनं कृत्वा प्राणांस्तत्याज दानवः
ययौ केलिकदम्बानां काननं सुमनोहरम्
नाम्ना प्रलम्बो बलवान्महाधूर्तश्च शैलवत्
दुद्रुवुर्बालकाः सर्वे रुरुदुश्च भयातुराः
बालकान्बोधयामास भयं किमित्युवाच ह
भ्रामयित्वा च गगने पातयामास भूतले
जहसुर्बालकाः सर्वे ननृतुश्च जगुर्मुदा