करे धृत्वा च तां कृष्णः स्थापयामास वक्षसि
बभूव रतियुद्धेन विच्छिन्ना क्षुद्रघण्टिका
शृंगारेणैव कबरी सिन्दूरतिलकं मुने 4.15.
पुलकाङ्कितसर्वांङ्गी बभूव नवसंगमात्
प्रत्यङ्गेनैव प्रत्यङ्गमङ्गेनाङ्गं समाश्लिषत्
पुनस्तां च समाश्लिष्य सस्मितां वक्रलोचनाम्
कङ्कणानां किङ्किणीनां मञ्जीराणां मनोहरः
पुनस्तां च समाकृष्य शय्यायां च निवेश्य च
निर्जने कौतुकात्कृष्णः कामशास्त्रविशारदः
न कस्य कस्माद्धानिश्च तौ द्वौ कार्यविशारदौ
मुरलीं माधवकराज्जग्राह राधिका बलात्
जहार राधिका रासान्माधवस्यापि मानसम्
प्रददौ मुरलीं प्रीत्या श्रीकृष्णाय महात्मने 4.15.
चकार कबरीं रम्यां सिन्दूरतिलकं ददौ
विश्वकर्मा न जानाति सखीनामपि का कथा
बभूव शिशुरूपं च कैशोरं च विहाय च
यादृशं प्रददौ नन्दो भीतं तादृशमच्युतम्
इतस्ततस्तं पश्यन्ती शोकार्ता विरहातुरा
मायां करोषि मायेश किंकरीं कथमीदृशीम्
रुरोद कृष्णस्तत्रैव वाग्बभूवाशरीरिणी
आरासमण्डलं यावन्नक्तमत्रागमिष्यति
छायां विधाय स्वगृहे स्वयमागत्य मा रुद
त्यज शोकं गृहं गच्छ सुन्दरीत्थं प्रबोधिता ।। 4.15.
ददर्श पुष्पोद्यानं च वनं सद्रत्नमण्डपम्
सा मनोयायिनी देवी निमिषार्धेन नारद
यशोदायै शिशुं दातुमुद्यता सत्युवाच ह
गोष्ठे त्वत्स्वामिना दत्तं प्राप्नोमि यातनां पथि
पिच्छिले कर्दमोद्रेके यशोदा वोढुमक्षमा
गृहं चिरं परित्यक्तं यामि तिष्ठ सुखं सति
यशोदा बालकं नीत्वा चुचुम्ब च स्तनं ददौ