सा ददर्श हरेर्वक्त्रं चच्छाद व्रीडया मुखम्
प्रणम्य श्रीहरिं भक्त्या जगाम शयनं हरेः
ललाटे तिलकं कृत्वा ददौ कृष्णस्य वक्षसि 4.15.
प्रददौ हरये भक्त्या बुभुजे जगतीपतिः
ददौ कृष्णाय सा राधा सादरं बुभुजे हरिः
ताम्बूलं तेन दत्तं च बुभुजे पुरतो हरेः
चखाद परया भक्त्या पपौ तन्मुखपङ्कजम्
जहास न ददौ राधा क्षमेत्युक्तं तया मुदा राधिकायाश्च सर्वांगे प्रददौ माधवः स्वयम्
यः कामो ध्यायते नित्यं यस्यैकचरणाम्बुजम्
यद्भृत्यभृत्यैर्मदनो जितः सर्वक्षणं मुने
करे धृत्वा च तां कृष्णः स्थापयामास वक्षसि
बभूव रतियुद्धेन विच्छिन्ना क्षुद्रघण्टिका
शृंगारेणैव कबरी सिन्दूरतिलकं मुने 4.15.
पुलकाङ्कितसर्वांङ्गी बभूव नवसंगमात्
प्रत्यङ्गेनैव प्रत्यङ्गमङ्गेनाङ्गं समाश्लिषत्
पुनस्तां च समाश्लिष्य सस्मितां वक्रलोचनाम्
कङ्कणानां किङ्किणीनां मञ्जीराणां मनोहरः
पुनस्तां च समाकृष्य शय्यायां च निवेश्य च
निर्जने कौतुकात्कृष्णः कामशास्त्रविशारदः
न कस्य कस्माद्धानिश्च तौ द्वौ कार्यविशारदौ
मुरलीं माधवकराज्जग्राह राधिका बलात्
जहार राधिका रासान्माधवस्यापि मानसम्
प्रददौ मुरलीं प्रीत्या श्रीकृष्णाय महात्मने 4.15.
चकार कबरीं रम्यां सिन्दूरतिलकं ददौ
विश्वकर्मा न जानाति सखीनामपि का कथा
बभूव शिशुरूपं च कैशोरं च विहाय च
यादृशं प्रददौ नन्दो भीतं तादृशमच्युतम्
इतस्ततस्तं पश्यन्ती शोकार्ता विरहातुरा
मायां करोषि मायेश किंकरीं कथमीदृशीम्
रुरोद कृष्णस्तत्रैव वाग्बभूवाशरीरिणी