ब्रह्मोवाच योगेन प्राणांस्तत्याज पुनः शापान्ममैव हि ।। 1.17.
कालं लक्षयुगं व्याप्य स्थितिरस्य महीतले
अस्य कालावशेषस्य किञ्चिदस्ति द्विजोत्तम
दास्यामि जीवदानं च स्वयं विष्णोः प्रसादतः
नागतो हरिरत्रेति त्वया यत्कथितं द्विज
स्वेच्छामयः परं ब्रह्म भक्तानुग्रहविग्रहः
विषिश्च व्याप्तिवचनो नुश्च सर्वत्रवाचकः
अपवित्रः पवित्रो वा सर्वावस्थां गतोऽपि वा
कर्मारम्भे च मध्ये वा शेषे विष्णुं च यः स्मरेत्
अहं स्रष्टा च जगतां विधाता संहरो हरः
कालः संहरते लोकान्यमः शास्ता च पापिनाम् 1.17.
सर्वेशा या च सर्वाद्या प्रकृतिः सर्वसूः पुरा
महेश्वर उवाच वेदानधीत्य भवता ज्ञातः कः सार एव च
शिष्यः कस्य मुनीन्द्रस्य कस्त्वं नाम्ना च भो द्विज
विडम्बयसि देवांश्च विष्णुमस्माकमीश्वरम्
यस्मिन्गते पतेद्देहो देहिनां परमात्मनि
जीवस्तत्प्रतिबिम्बश्च मनो ज्ञानं च चेतना
निद्रा दया च तन्द्रा च क्षुत्तृष्णा पुष्टिरेव च
प्रयाति यत्पुरः शक्तिरीश्वरे गमनोन्मुखे
ईश्वरे च स्थिते देही क्षमश्च सर्वकर्मसु
स्वयं ब्रह्मा च जगतां विधाता सर्वकारकः 1.17.
युगलक्षं तपस्तप्तं श्रीकृष्णस्य च वेधसा
असंख्यकालं सुचिरं तपस्तप्तं हरेर्मया
अधुना पञ्चवक्त्रेण यन्नामगुणकीर्तनम्
मत्तो याति च मृत्युश्च यन्नामगुणकीर्त्तनात्
सर्वब्रह्माण्डसंहर्त्ताऽप्यहं मृत्युंजयाभिधः
काले तत्र विलीनोऽहमाविर्भूतस्ततः पुनः
गोलोके यः स वैकुण्ठे श्वेतद्वीपे स एव च
मन्वन्तरं तु दिव्यानां युगानामेकसप्ततिः
एतत्संख्याविशिष्टस्य शतवर्षायुषो विधेः