तं पठित्वा गुरुमुखाद्भवन्त्येव बुधा जनाः
वेदो वा पण्डितो वाऽन्यः को वा त्वां स्तोतुमीश्वरः
त्वं बुद्धेर्जननी मातः को वा त्वां स्तोतुमीश्वरः 4.15.
यददृष्टाश्रुते वस्तु तन्निर्वक्तुं च कः क्षमः
सरस्वती च वेदाश्च क्षमः कः स्तोतुमीश्वरः
ईश्वराणामीश्वरस्य योग्यायोग्ये समा कृपा
जननी जनको यो वा सर्वं क्षमति स्नेहतः
प्रणम्य चरणाम्भोजे सर्वेषां वन्द्यमीप्सितम्
राधामाधवयोः पादे भक्तिर्दास्यं लभेद्ध्रुवम् विलङ्घ्य सर्वलोकांश्च याति गोलोकमुत्तमम्
श्रीनारायण उवाच
वरं वृणु विधातस्त्वं यत्ते मनसि वर्तते
वरं च युवयोः पादपद्मभक्तिं च देहि मे
पुनर्ननाम तां भक्त्या विधाता जगतां पतिः 4.15.
हरिं संस्मृत्य हवनं चकार विधिना विधिः
ब्रह्मणोक्तेन विधिना चकार हवनं स्वयम्
कौतुकं कारयामास सप्तधा च प्रदक्षिणाम्
प्रणमय्य ततः कृष्णं वासयामास तं विधिः
वेदोक्तसप्तमन्त्रांश्च पाठयामास माधवम्
श्रीकृष्णहस्तं राधायाः पृष्ठदेशे प्रजापतिः
पारिजातप्रसूनानां मालां जानुविलम्बिताम्
प्रणमय्य पुनः कृष्णं राधां च कमलोद्भवः पुनश्च वासयामास श्रीकृष्णं कमलोद्भवः
तद्वामपार्श्वे राधां च सस्मितां कृष्णचेतसम्
पाठयामास वेदोक्तान्पञ्च मन्त्रांश्च नारद 4.15.
कन्यकां च यथा तातो भक्त्या तस्थौ हरेः पुरः
दुन्दुभिं वादयामासुश्चानकं मुरजादिकम्
जगुर्गन्धर्वप्रवरा ननृतुश्चाप्सरोगणाः
युवयोश्चरणाम्भोजे भक्तिं मे देहि दक्षिणाम्
मदीयचरणाम्भोजे सुदृढा भक्तिरस्तु ते
मया नियोजितं कर्म कुरु वत्स ममाज्ञया
प्रणम्य राधां कृष्णं च जगाम स्वालयं मुदा