इत्येवमुक्त्वा श्रीकृष्णस्तस्थौ तल्पे मनोरमे
राधिकोवाच यत्त्वं वदसि सर्वाहं त्वत्पादाब्जप्रसादतः
ईश्वरस्याप्रियाः केचित्प्रियाश्च कुत्र केचन
तृणं च पर्वतं कर्तु समर्थः पर्वतं तृणम् 4.15.
तिष्ठत्यहं शयानस्त्वं कथाभिर्यत्क्षणं गतम्
वक्षःस्थले च शिरसि देहि ते चरणाम्बुजम्
पुरः पपात मे दृष्टिस्त्वदीयचरणाम्बुजे
प्रत्येकमङ्गं दृष्ट्वैव दत्ता शान्ते मुखाम्बुजे
राधिकावचनं श्रुत्वा जहास पुरुषोत्तमः
श्रीकृष्ण उवाच तिष्ठ भद्रे क्षणं भद्रं करिष्यामि तव प्रिये
त्वन्मनोरथपूर्णस्य स्वयं कालः समागतः
तदेव खण्डितुं राधे क्षमो नाहं च को विधिः
मालाकमण्डलुकर ईषत्स्मेरचतुर्मुखः 4.15.
साश्रुनेत्रपुलकितो भक्तिनम्रात्मकन्धरः
पुनर्नत्वा प्रभुं भक्त्या जगाम राधिकान्तिकम्
चकार संभ्रमेणैव जटाजालेन वेष्टितम्
यथागमं प्रतुष्टाव पुटाञ्जलियुतः पुनः ब्रह्मोवाच हे मातस्त्वत्पदाम्भोजं दृष्टं कृष्णप्रसादतः
सुदुर्लभं च सर्वेषां भारते च विशेषतः
भास्करे पुष्करे तीर्थे कृष्णस्य परमात्मनः
वरं वृणीष्वेत्युक्ते च स्वाभीष्टं च वृतं मुदा
हे गुणातीत मे शीघ्रमधुनैव प्रदर्शय
दर्शयिष्यामि काले च वत्सेदानीं क्षमेति च
सर्वेषां वाञ्छितं मातर्गोलोके भारतेऽधुना 4.15.
त्वं कृष्णाङ्गार्धसंभूता तुल्या कृष्णेन सर्वतः
नहि वेदेषु मे दृष्ट इति केन निरूपितम्
वैकुण्ठश्चाप्यजन्यश्च त्वमजन्या तथाम्बिके
तथा शक्तिस्वरूपा त्वं तेषु सर्वेषु संस्थिता
आत्मना देहरूपा त्वमस्याधारस्त्वमेव हि
किमहो निर्मितः केन हेतुना शिल्पकारिणा
अस्यांशा त्वं त्वदंशो वाऽप्ययं केन निरूपितः