शब्दार्द्धं वा तदर्द्धं वा क्षमौ वक्तुं दिनेदिने
बालो द्विपादं पादं वा गन्तुं शक्तो बभूव ह
वर्षाधिको हि वयसा कृष्णात्संकर्षणः स्वयम्
व्रजन्तौ गोकुले बालौ प्रहृष्टगमने क्षमौ
गर्गो जगाम मथुरां वसुदेवाश्रमं मुने 4.13.
मुनिस्तं कथयामास कुशलं सुमहोत्सवम्
देवकी परमप्रीत्या पप्रच्छ च पुनःपुनः
गर्गस्तावाशिषं दत्त्वा जगाम स्वालयं मुदा
श्रीनारायण उवाच पञ्चाशत्कामिनीनां च पतिर्गन्धर्वपुङ्गवः
तासां प्राणाधिकस्त्वं च शृङ्गारनिपुणो युवा
ततोऽधुना ब्रह्मपुत्रो वैष्णवोच्छिष्टभोजनात्
कथितं कृष्णचरितं नामान्नप्राशनादिकम्
एकदा नन्दपत्नी च स्नानार्थं यमुनां ययौ
दधिदुग्धाज्यतक्रं च नवनीतं मनोरमम्
मधु हैयङ्गवीनं यत्स्वस्तिकं शकटस्थितम्
ददर्श बालकं गोपी स्नात्वाऽऽगत्य स्वमन्दिरम्
दृष्ट्वा पप्रच्छ बालांश्च अहो कर्मेदमद्भुतम्
यशोदावचनं श्रुत्वा सर्वमूचुश्च बालकाः
बालानां वचनं श्रुत्वा चुकोप नन्दगेहिनी
पलायमानं गोविन्दं ग्रहीतुं न शशाक ह
यशोदा भ्रमणं कृत्वा विश्रान्ता घर्मसंयुता
विश्रान्तां मातरं दृष्ट्वा कृपालुः पुरुषोत्तमः ।।4.14.
करे धृत्वा च तं देवी समानीय स्वमालयम्
बद्ध्वा कृष्णं यशोदा सा जगाम स्वालयं प्रति
श्रीकृष्णस्पर्शमात्रेण सहसा तत्र नारद
सुवेषः पुरुषो दिव्यो वृक्षादाविर्बभूव ह
प्रणम्य जगतीनाथं शातकौम्भपरिच्छदम्
सा वृक्षपतनं दृष्ट्वा भिया त्रस्ता व्रजेश्वरी
आजग्मुर्गोकुलस्थाश्च गोपा गोप्यश्च तद्गृहम्
अत्यन्तस्थविरे काले तनयोऽयं बभूव ह