आकण्ठपूर्णा भुक्त्या च भिक्षुका गन्तुमक्षमा
सुमन्दगामिनः केचित्केचिद्भूमौ च शेरते
केचिदूषुः प्रमुदिता हसन्तस्तत्र केचन ।। कपर्दकानां वस्तूनां शेषांश्चोर्वरितान्बहून्
केचित्तानाददुः स्थित्वा दर्शयन्तश्च केचन
केचिद्बहुविधा गाथाः कथयन्तः पुरातनाः 4.13.
उत्तानपादनहुषनलादीनां च याः कथाः
येषांयेषां नृपाणां च श्रुता वृद्धमुखात्कथाः
स्थायंस्थायं गताः केचित्स्वापंस्वापं च केचन
हृष्टो नन्दो यशोदा च बालं कृत्वा च वक्षसि
एवं प्रवर्द्धितौ बालौ शुक्लचन्द्रकलोपमौ
शब्दार्द्धं वा तदर्द्धं वा क्षमौ वक्तुं दिनेदिने
बालो द्विपादं पादं वा गन्तुं शक्तो बभूव ह
वर्षाधिको हि वयसा कृष्णात्संकर्षणः स्वयम्
व्रजन्तौ गोकुले बालौ प्रहृष्टगमने क्षमौ
गर्गो जगाम मथुरां वसुदेवाश्रमं मुने 4.13.
मुनिस्तं कथयामास कुशलं सुमहोत्सवम्
देवकी परमप्रीत्या पप्रच्छ च पुनःपुनः
गर्गस्तावाशिषं दत्त्वा जगाम स्वालयं मुदा
श्रीनारायण उवाच पञ्चाशत्कामिनीनां च पतिर्गन्धर्वपुङ्गवः
तासां प्राणाधिकस्त्वं च शृङ्गारनिपुणो युवा
ततोऽधुना ब्रह्मपुत्रो वैष्णवोच्छिष्टभोजनात्
कथितं कृष्णचरितं नामान्नप्राशनादिकम्
एकदा नन्दपत्नी च स्नानार्थं यमुनां ययौ
दधिदुग्धाज्यतक्रं च नवनीतं मनोरमम्
मधु हैयङ्गवीनं यत्स्वस्तिकं शकटस्थितम्
ददर्श बालकं गोपी स्नात्वाऽऽगत्य स्वमन्दिरम्
दृष्ट्वा पप्रच्छ बालांश्च अहो कर्मेदमद्भुतम्
यशोदावचनं श्रुत्वा सर्वमूचुश्च बालकाः
बालानां वचनं श्रुत्वा चुकोप नन्दगेहिनी
पलायमानं गोविन्दं ग्रहीतुं न शशाक ह