बालकं वंदयामास मुनीन्द्रं सस्मितं मुदा
आशिषं प्रददौ प्रीत्या वेदमंत्रोपयोगिकम्
शिष्यान्पाद्यादिकं भक्त्या प्रददौ च पृथक्पृथक्
समुद्यता सा प्रष्टुं च पुटाञ्जलियुता सती
स्वात्मारामं मंगलं च प्रष्टुं यद्यपि न क्षमा
अबला बुद्धिहीनाया दोषं क्षंतुं सदाऽर्हसि
अंगिरा वाऽथ वाऽत्रिर्वा मरीचिर्गौतमोऽथ वा
दुर्वासाः कर्दमस्त्वं वा वशिष्ठो गर्ग एव वा
सनत्कुमारः सनकः सनन्दो वा सनातनः
विश्वामित्रोऽथ वाल्माको वामदेवोऽथ कश्यपः 4.13.
भृगुः शुक्रश्च च्यवनो नरनारायणोऽथवा
मार्कण्डेयो लोमशश्च कण्वः कात्यायनस्तथा
पौलस्त्यस्त्वमगस्त्यो वा शरद्वान्गिरिरेव च
पाणिनिर्वा कणादो वा शाकल्यः शाकटायनः
जाबालो याज्ञवल्क्यश्च वैशंपायन एव च
उपमन्युर्गौरमुखोऽरुणिरौर्वोऽथ कक्षिवान्
एतेषां पुण्यश्लोकानां को भवान्वद मे प्रभो
किंकरः किंकरी वाऽपि समर्था प्रभुमीश्वरम्
धन्याऽहं कृतकृत्याहं सफलं जीवितं मम
त्वत्पादोदकसंस्पर्शात्सद्यः पूता वसुंधरा ।। तवागमनमात्रेण तीर्थीभूतो ममाश्रमः 4.13.
येये श्रुताः श्रुतौ ब्रह्मञ्च्छ्रुतिसारा महाजनाः
शिष्या वेदा मूर्तिमंतो ग्रीष्म मध्याह्नभास्कराः
आशिषं कर्तुमर्हंति प्रसन्नमनसा शिशुम्
इत्येवमुक्त्वा नंदस्त्री भक्त्या तस्थौ मुनेः पुरः
यशोदावचनं श्रुत्वा जहास मुनिपुंगवः
हितं तथ्यं नीतियुक्तं महत्पुण्यकरं परम्
श्रीगर्ग उवाच सुधामयं ते वचनं लौकिकं च कुलोचितम्
सर्वेषां गोपपद्मानां गिरिभानुश्च भास्करः
तस्याः कन्या यशोदा त्वं यशोवर्द्धनकारिणी
नंदो यस्त्वं च या भद्रे बालो यो येन वा गतः 4.13.