कोटिशः कोटिशो नष्टा मया दृष्टाश्च वेधसः
इत्युक्त्वा कवचं दत्त्वा साऽन्तर्धानं चकार ह
सुवर्णगुटिकायां च कृत्वेदं कवचं परम्
विषाग्निजलशत्रुभ्यो भयं तस्य न जायते
संग्रामे वज्रपाते च विपत्तौ प्राणसंकटे
बद्ध्वेदं कवचं कण्ठे शंकरस्त्रिपुरं पुरा
बद्ध्वेदं कवचं काली रक्तबीजं चखाद सा
आवां सनत्कुमारश्च धर्मसाक्षी च कर्मणाम् 4.12.
तस्य नन्दशिशोः कण्ठे चकार कवचं द्विजः
प्रभावः कथितः सर्वः कवचस्य हरेस्तथा
विघ्ननिघ्नं पापहरं महापुण्यकरं परम्
एकदा नन्दपत्नी च कृत्वा कृष्णं स्ववक्षसि
एतस्मिन्नन्तरे तत्र विप्रेंद्रैकः समागतः
प्रजपन्परमं ब्रह्म शुद्धस्फटिकमालया
ज्योतिर्ग्रंथो मूर्तिमांश्च वेदवेदांगपारगः
शरत्पार्वणचंद्रास्यो गौरांगः पद्मलोचनः
व्याख्यामुद्राकरः श्रीमाञ्छिष्यानध्यापयन्मुदा
एकीभूय चतुर्वेदास्तेजसा मूर्तिमानिव
ध्यानैकनिष्ठः श्रीकृष्णपादांभोजे दिवानिशम्
तं दृष्ट्वा सा समुत्तस्थौ यशोदा प्रणनाम च 4.13.
बालकं वंदयामास मुनीन्द्रं सस्मितं मुदा
आशिषं प्रददौ प्रीत्या वेदमंत्रोपयोगिकम्
शिष्यान्पाद्यादिकं भक्त्या प्रददौ च पृथक्पृथक्
समुद्यता सा प्रष्टुं च पुटाञ्जलियुता सती
स्वात्मारामं मंगलं च प्रष्टुं यद्यपि न क्षमा
अबला बुद्धिहीनाया दोषं क्षंतुं सदाऽर्हसि
अंगिरा वाऽथ वाऽत्रिर्वा मरीचिर्गौतमोऽथ वा
दुर्वासाः कर्दमस्त्वं वा वशिष्ठो गर्ग एव वा
सनत्कुमारः सनकः सनन्दो वा सनातनः
विश्वामित्रोऽथ वाल्माको वामदेवोऽथ कश्यपः 4.13.