हे नाथ रमणश्रेष्ठेत्युच्चार्य च पुनः पुनः
वयं नो विहरिष्यामस्त्वया सार्द्धं सुनिर्जने
शरच्चंद्रप्रभामुष्टं न द्रक्ष्यामो मुखं तव 4.11.
इत्युक्त्वा रुरुदुः सर्वाः पुरस्कृत्य नराधिपम्
राजाऽग्निकुण्डमाधाय नारीभिः सह नारद
हाहाकारं सुराः सर्वे विचक्रुर्गगने स्थिताः
स च राजा तृणावर्तो जगाम हरिमंदिरम्
इत्येवं कथितं सर्वं हरेर्माहात्म्य मुत्तमम्
श्रीनारायण उवाच एकदा मंदिरे नन्दपत्नी साऽऽनंदपूर्वकम्
एतस्मिन्नंतरे गोप्य आजग्मुर्नंदमंदिरम्
अतृप्तं बालकं शीघ्रं संन्यस्य शयने सती
तैलसिंदूरतांबूलं ददौ ताभ्यो मुदाऽन्विता
एतस्मिन्नन्तरे कृष्णो रुरोद क्षुधितस्तदा
पपात चरणं तस्य प्रवीणे शकटे मुने
बभंज शकटं पेतुर्भग्नकाष्ठानि तत्र वै
दृष्ट्वाऽऽश्चर्यं गोपिकाश्च दुद्रुवुर्बालकं भयात्
भग्नभांडसमूहं च पतितं बहुगोरसम्
मायारक्षितसर्वांगं रुदितं क्षुधितं क्षुधा 4.12.
पप्रच्छुर्बालकान्गोपा बभंज शकटं कथम्
इत्यूचुर्बालकाः सर्वे गोपाः शृणुत मद्वचः
श्रुत्वा तद्वचनं गोपा गोप्यश्च जहसुर्मुदा
शिशोः स्वस्त्ययनं कार्यं चक्रुर्ब्राह्मणपुंगवाः
वदामि तत्ते विप्रेन्द्र कवचं सर्वरक्षणम्
निद्रिते जगतीनाथे जले च जलशायिनि
योगनिद्रोवाच स्थितायां मयि च ब्रह्मन्सुखी तिष्ठ जगत्पते
श्रीहरिः पातु ते वक्त्रं मस्तकं मधुसूदनः
कर्णयुग्मं च कण्ठं च कपालं पातु माधवः
अधरोष्ठं हृषीकेशो दंतपंक्तिं गदाग्रजः 4.12.
वक्षः पातु मुकुन्दश्च जठरं पातु दैत्यहा
नितंबयुग्मं गुह्यं च पातु ते पुरुषोत्तमः