स्थूलदेहं परित्यज्य सृक्ष्मदेहं विवेश सा
पार्षदप्रवरैर्दिव्यैर्वेष्टितं सुमनोहरैः
वह्निशौचेन वस्त्रेण सूक्ष्मेण भूषितं वरम्
सुंदरं शतचक्रं च वलितं रत्नतेजसा
दृष्ट्वा तमद्भुतं लोका गोपिकाश्चातिविस्मिताः
यशोदा बालकं नीत्वा क्रोडे कृत्वा स्तनं ददौ
ददाह देहं तस्याश्च नंदः सानंदर्पूवकम् 4.10.
नारद उवाच सा वा का राक्षसीरूपा कथं पुण्यवती सती
बलिकन्या रत्नमाला पुत्रस्नेहं चकार तम्
मनसा मानसं चक्रे पुत्रस्य सदृशो मम
हरिस्तन्मानसं ज्ञात्वा पपौ जन्मांतरे स्तनम्
दत्त्वा विषस्तनं कृष्णं पूतना राक्षसी मुने
इत्येवं कथितं विप्र श्रीकृष्ण गुणकीर्तनम्
एकदा गोकुले साध्वी यशोदा नंदगेहिनी
वात्यारूपं तृणावर्तमागच्छंतं च गोकुलम्
भाराक्रांता यशोदा च तत्याज बालकं तदा
एतस्मिन्नंतरे त वात्यारूपधरोऽसुरः
बभंज वृक्षशाखाश्च ह्यंधीभूतं च गोकुलम्
असुरोऽपि हरिस्पर्शाज्जगाम हरिमंदिरम्
पांड्यदेशोद्भवो राजा शापाद्दुर्वाससोऽसुरः
वात्यारूपे गते गोपा गोप्यश्च भयविह्वलाः
सर्वे निजघ्नुः स्वं वक्षस्थलं शोकाकुला भयात्
अन्वेषणं प्रकुर्वंतो ददृशुर्बालकं व्रजे 4.11.
बाह्यैकदेशे सरसस्तीरे नीरसमन्विते
गृहीत्वा बालकं नंदः कृत्वा वक्षसि सत्वरम्
यशोदा रोहिणी शीघ्रं दृष्ट्वा बालं रुरोद च
मंगलं कारयामास स्नापयामास बालकम्
सुविचार्य वद ब्रह्मन्नितिहासं पुरातनम्
स्त्रीसहस्रं समादाय कामबाणप्रपीडितः
मनोहरे निर्जने च पर्वते गंधमादने