बिभ्रती कबरीभारं मालतीमाल्यसंयुतम्
मंजीररशनाभ्यां च कलशब्दं प्रकुर्वती
परिखाभिर्गभीराभिर्दुर्लंघ्याभिश्च वेष्टितम्
इंद्रनीलैर्मरकतैः पद्मरागैश्च भूषितम्
प्राकारैर्गगनस्पर्शैश्चतुर्द्वारसमन्वितैः
वेष्टितं सुन्दरं रम्यं सुन्दरीगणवेष्टितम्
स्वर्णपात्रवटाकीर्णं गवां कोटिभिरन्वितम् 4.10.
दासीनां च सहस्रैश्च कर्मव्यग्रैः समन्वितम् ।। प्रविवेशाश्रमं साध्वी सस्मिता सुमनोहरा
दृष्ट्वा तां प्रविशंतीं च गोप्यो दृष्ट्वानुमेनिरे
प्रणेमुर्गोपिका गोपाः पप्रच्छुः कुशलं च ताम्
पप्रच्छ कुशलं सा च गोपानां बालकस्य च
तामूचुर्गोपिकाः सर्वाः का त्वमीश्वरि सांप्रतम्
तासां च वचनं श्रुत्वा साप्युवाच मनोहरम्
श्रुतं वाचिकवक्त्रेण तत्त्वं मंगलसूचकम्
श्रुत्वागताहं तं द्रष्टुमाशिषं कर्तुमीप्सिताम् ।। । पुत्रमानय तं दृष्ट्वा यामि कृत्वा तमाशिषम्
ब्राह्मणीवचनं श्रुत्वा यशोदा हृष्टमानसा
कृत्वा क्रोडे तु तं साध्वी चुचुंब च पुनः पुनः ।। 4.10.
अहोद्भुतोऽयं बालस्त सुन्दरो गोपसुन्दरि
कृष्णो विषस्तनं पीत्वा जहास वक्षसि स्थितः
तत्याज बालकं साध्वी प्राणांस्त्यक्त्वा पपात ह
स्थूलदेहं परित्यज्य सृक्ष्मदेहं विवेश सा
पार्षदप्रवरैर्दिव्यैर्वेष्टितं सुमनोहरैः
वह्निशौचेन वस्त्रेण सूक्ष्मेण भूषितं वरम्
सुंदरं शतचक्रं च वलितं रत्नतेजसा
दृष्ट्वा तमद्भुतं लोका गोपिकाश्चातिविस्मिताः
यशोदा बालकं नीत्वा क्रोडे कृत्वा स्तनं ददौ
ददाह देहं तस्याश्च नंदः सानंदर्पूवकम् 4.10.
नारद उवाच सा वा का राक्षसीरूपा कथं पुण्यवती सती
बलिकन्या रत्नमाला पुत्रस्नेहं चकार तम्
मनसा मानसं चक्रे पुत्रस्य सदृशो मम