शुश्राव वार्तामदितिः कश्यपं कद्रुसंयुतम्
श्रुत्वा चुकोप साध्वी सा हताशा रतिकातरा
न देवालययोग्या सा धर्मिष्ठा धर्मनाशिनी
श्रुत्वैवं सा चरद्वारा शशाप देवमातरम्
कश्यपो बोधयामास कद्रुं च सर्पमातरम्
त्यज भीतिं लभ सुखं द्रक्ष्यसि श्रीहरेर्मुखम्
वांछां पूर्णां च तस्याश्च चकार भगवान्विभुः
अदितिर्देवकी चैव सर्पमाता च रोहिणी 4.9.
रहस्यं गोपनीयं च सर्वं निगदितं मुने
अनंतस्याप्रमेयस्य सहस्रशिरसः प्रभोः
जगाम गोकुलं साध्वी वसुदेवाज्ञया मुने
देवक्याः सप्तमं गर्भं माया कृष्णाज्ञया तदा
संस्थाप्य च तदा गर्भं कैलासं सा जगाम ह
सुषाव पुत्रं कृष्णांशं तप्तरौप्याभमीश्वरम्
तस्यैव जन्ममात्रेण देवा मुमुदिरे तदा
जयशब्दं शंखशब्दं चक्रुर्देवा मुदान्विताः
चिच्छेद नाडीं धात्री च स्नापयामास बालकम्
परपुत्रोत्सवं नंदश्चकार परमादरात् 4.9.
धनानि नानावस्तूनि तैलं सिंदूरमेव च
जन्माख्यानं च हलिनो रोहिणीचरितं तथा
सुखदं मोक्षदं सारं जन्ममृत्युजरापहम्
सर्वाशुभविनाशं च भक्तिदास्यप्रदं हरेः
गृहीत्वा बालिकां हृष्टो जगाम निजमंदिरम्
अधुना गोकुले कृष्णचरितं शृणु मंगलम्
मंगले सूतिकागारे जयागारे जयान्विते
अतीव सुंदरं नग्नं पश्यंतं गृहशेखरम्
रुदंतं च हसंतं च् वेणुसंसक्तविग्रहम्
दृष्ट्वा नंदः स्त्रिया सार्द्धं हरिं हृष्टो बभूव ह 4.9.
चिच्छेद नाडीं बालस्य हर्षाद्गोप्यो जयं ददुः
बालिकाश्च वयस्यश्च विप्रपत्न्याश्च सूतिकाम्