त्यजाश्रुमोक्षणं राधे भ्रांतिं च निष्फलां सति
कलावत्याश्च जठरे मासानां नव सुन्दरि
दशमे समनुप्राप्ते त्वमाविर्भव भूतले
वायुनिःसारणे काले कलावत्याः समीपतः
अयोनिसंभवा त्वं च भविता गोकुले सति
भूमिसंस्पृष्टमात्रं मां गोकुले प्रापयिष्यति
यशोदामंदिरे मां च सानन्दं नन्दनंदनम् 4.6.
स्मृतिस्ते भविता काले वरेण मम राधिके
त्रिःसप्तशतकोटीभिर्गोपीभिर्गोकुलं व्रज
संस्थाप्य संख्यारहिता गोपीर्गोकुल एव च
अहं गोपाल सुहृदः संस्थाप्यात्रैव राधिके
व्रजे व्रजन्तु क्रीडार्थं मम संगे प्रियात्प्रियाः
इत्येवमुक्त्वा श्रीकृष्णो विरराम च नारद
ब्रह्मेशशेषधर्माश्च श्रीकृष्णं तं परात्परम्
भक्त्या गोपाश्च गोप्यश्च विरहज्वरकातराः २३८ प्राणाधिकं प्रियं कांतं राधापूर्णमनोरथम्
साश्रुपूर्णातिदीनां च दृष्ट्वा राधां भयाकुलाम् 4.6.
प्राणाधिके महादेवि स्थिरा भव भयं त्यज
किं तु ते कथयिष्यामि किंचिदेवास्त्यमंगलम्
श्रीदामशापजन्येन कर्मभोगेन सुन्दरि
तत्र भारावतरणं पित्रोर्बंधनमोचनम्
घातयित्वा च यवनं मुचुकुन्दस्य मोक्षणम्
उद्वाहं राजकन्यानां सहस्राणां च षोडश
मित्रोपकरणं चैव वाराणस्याश्च दाहनम्
पारिजातस्य हरणं यद्यत्कर्माणि तानि च
संभाषणं च बंधूनां यज्ञसंपादनं पितुः करिष्यामि च तत्रैव गोपिकानां च दर्शनम्
तुभ्यमाध्यात्मिकं दत्त्वा पुनः सत्यं त्वया सह 4.6.
भविष्यति त्वया सार्द्धं पुनरागमनं व्रजे
नित्यं संमीलन स्वप्ने भविष्यति त्वया सह
शतवर्षांतरे साध्यमेतदेव सुनिश्चितम्
पुनः पित्रोश्च गोपीनां शोकसंमार्जनं परम्