अतो निमेषविरहादात्मनोर्विक्लवं मनः
इत्येवमुक्त्वा सा देवी तत्रैव सुरसंसदि
क्रोडे कृत्वा तु तां कृष्णो मुखं संमृज्य वाससा
श्रीकृष्ण उवाच शृणु देवि प्रवक्ष्यामि योगींद्राणां च दुर्लभम्
आधाराधेययोः सर्वं ब्रह्मांडं पश्य सुन्दरि
फलाधारं च पुष्पं च पुष्पाधारं च पल्लवम्
वृक्षाधारो ऽप्यंकुरश्च जीवशक्तिसमन्वितः 4.6.
शेषो वसुन्धराधारः शेषाधारो हि कच्छपः
ममाधारस्वरूपा त्वं त्वयि तिष्ठामि सांप्रतम्
त्वं शरीरस्वरूपाऽसि त्रिगुणाऽऽधाररूपिणी
पुरुषाद्वीर्यमुत्पन्नं वीर्यात्सन्ततिरेव च
विना देहेन क्वात्मा च क्व शरीरं विनाऽऽत्मना
न कुत्राप्यावयोर्भेदो राधे संसारबीजयोः
यथा क्षीरे च धावल्यं दाहिका च हुताशने
धावल्यदुग्धयोरैक्यं दाहिकानलयोर्यथा
मया विना त्वं निर्जीवा चादृश्योऽहं त्वया विना
विना मृदा घटं कर्तुं यथा नालं कुलालकः 4.6.
स्वयमात्मा यथा नित्यस्तथा त्वं प्रकृतिः स्वयम्
मम प्राणसमा लक्ष्मीवाणी च सर्वमंगला
समीपस्था इमे सर्वे सुरा देव्यश्च राधिके
त्यजाश्रुमोक्षणं राधे भ्रांतिं च निष्फलां सति
कलावत्याश्च जठरे मासानां नव सुन्दरि
दशमे समनुप्राप्ते त्वमाविर्भव भूतले
वायुनिःसारणे काले कलावत्याः समीपतः
अयोनिसंभवा त्वं च भविता गोकुले सति
भूमिसंस्पृष्टमात्रं मां गोकुले प्रापयिष्यति
यशोदामंदिरे मां च सानन्दं नन्दनंदनम् 4.6.
स्मृतिस्ते भविता काले वरेण मम राधिके
त्रिःसप्तशतकोटीभिर्गोपीभिर्गोकुलं व्रज
संस्थाप्य संख्यारहिता गोपीर्गोकुल एव च