नारायण उवाच कारणं कारणानां च कर्म तत्कर्मकारणम् ।। 1.3.
तपस्तत्फलदं शश्वत्तपस्वीशं च तापसम्
निष्कामं कामरूपं च कामघ्नं कामकारणम्
वेदरूपं वेदभवं वेदोक्तफलदं फलम्
इत्युक्त्वा भक्तियुक्तश्च स उवास तदाज्ञया
नारायणकृतं स्तोत्रं यः पठेत्सुसमाहितः
पुत्रार्थी लभते पुत्रं भार्य्यार्थी लभते प्रियाम्
कारागारे विपद्ग्रस्तः स्तोत्रेणानेन मुच्यते
सौतिरुवाच शुद्धस्फटिकसङ्काशः पञ्चवक्त्रो दिगम्बरः
तप्तकाञ्चनवर्णाभ जटाभारधरो वरः
त्रिशूलपट्टिशधरो जपमालाकरः परः 1.3.
मृत्योर्मृत्युरीश्वरश्च मृत्युर्मृत्युञ्जयः शिवः
पूर्णचन्द्रप्रभामृष्टमुखदृश्यो मनोहरः
श्रीकृष्पुरतः स्थित्वा तुष्टाव तं पुटाञ्जलिः
महादेव उवाच प्रवरं जयदानां च वन्दे तमपराजितम्
विश्वं विश्वेश्वरेशं च विश्वेशं विश्वकारणम्
विश्वरक्षाकारणं च विश्वघ्नं विश्वजं परम्
तेजःस्वरूपं तेजोदं सर्वतेजस्विनां वरम् नारायणं च संभाष्य स उवास तदाज्ञया
इति शम्भुकृतं स्तोत्रं यो जनः संयतः पठेत्
सन्ततं वर्द्धते मित्रं धनमैश्वर्य्यमेव च
इति ब्रह्मवैवर्ते शम्भुकृतं श्रीकृष्णस्तोत्रम् आविर्वभूव तत्पश्चात्कृष्णस्य नाभिपङ्कजात् 1.3.
शुक्लवासाः शुक्लदन्तः शुक्लकेशश्चतुर्मुखः
तपसां फलदाता च प्रदाता सर्वसम्पदाम्
धाता चतुर्णां वेदानां ज्ञाता वेदप्रसूपतिः ३३ श्रीकृष्णपुरतः स्थित्वा तुष्टाव तं पुटाञ्जलिः
अव्यक्तमव्ययं व्यक्तं गोपवेषविधायिनम्
किशोरवयसं शान्तं गोपीकान्तं मनोहरम्
वृन्दावनवनाभ्यर्णे रासमण्डलसंस्थितम्
इत्येवमुक्त्वा तं नत्वा रत्नसिंहासने वरम्
इति ब्रह्मकृतं स्तोत्रं प्रातरुत्थाय यः पठेत्
भक्तिर्भवति गोविन्दे श्रीपुत्रपौत्रवर्द्धिनी 1.3.