सा मालावती दिव्यदृष्ट्या तं देवदेवं पश्यति स्म—षड्वदनं षोडशबाहुं चतुर्विंशत्यक्षं च। तं सर्वनाशरूपं भीषणं देवदेवं दृष्ट्वा, तस्य मुखं मन्दस्मितं कृपया युक्तं, माला-धारणं वरदं च अवलोकयति। ततः सा पतिव्रता स्त्री तस्य पुरतः दुर्गमव्याधिसम्पदः पश्यति स्म। सा तत्र विशालपादं कृष्णवर्णं धर्मिष्ठं सूर्यपुत्रं च पश्यति। स धर्माधर्मविवेकज्ञः परं धर्मस्वरूपः। तान् दृष्ट्वा निर्भया मालावती प्रथमं यमं पप्रच्छ। "भगवन्, कथं मम पतिं अकालं हरसि?" इति सापृच्छत्। यमः प्रत्युवाच—"साध्वी, भगवतः आज्ञां विना मम कस्यापि जीवितं न बाध्यते। अहं कालः, मृत्युकन्या, व्याधयः च सर्वे दुर्गमाः। मृत्युकन्या विवेकिनी गर्भारम्भात् एव जनं समीपं गच्छति।" मालावती पुनः पप्रच्छ—"प्रियं मम जीविते स्थायिनं कथं हरसि?" मृत्युकन्या प्रत्युवाच—"तपसा अपि बहुना तं त्यक्तुं न शक्यते। सर्वपतिव्रतासु एका उज्ज्वला विशिष्टा विद्यते। तदा सर्वापदः शान्ताः स्युः। अहं च मम पुत्राः च व्याधयः च कालप्रेरिताः कर्म कुर्वन्ति।" "धर्मसभायां महाकालं धर्मज्ञं पृच्छ," इति मृत्युकन्या उक्तवती। मालावती पुनः प्रणम्य "नारायणांश, परमं नमः," इत्युक्त्वा, "जीविते स्थायिनं प्रियं कथं हरसि?" इति पप्रच्छ। कालः प्रत्युवाच—"वयं भगवतो आज्ञां पालयन्तः सततं विचरामः। यस्मात् प्रकृतिः, ब्रह्मा, विष्णु, शिवः, अन्ये च उत्पन्नाः। योगिनः तस्य पद्मपादौ ध्यायन्ति। तस्य भीतया वायुः वायति, सूर्यः प्रकाशते। शङ्करः सर्वलोकनाशकः तस्य आज्ञया कार्यं करोति। तस्य आज्ञया ग्रहाः राशिस्थले भ्रमन्ति। तस्य आज्ञया वृक्षाः पुष्पफलानि वहन्ति। तस्य आज्ञया जलधारा भूमिः च सर्वाधारः सन्ति। तस्य मायाशक्त्या जगत् सहसा मोहितं भवति। यस्य समाप्तिं वेदाः न जानन्ति, पदार्थज्ञाः अपि न जानन्ति। यस्य नाम्ना ब्रह्मा विष्णु महात्मानौ सेवाम् कुर्वन्ति। स सर्वेश्वरः कालकालः मृत्युमृत्युः परमपरः। स दयासम्पदः सर्वकामेश्वरं दातुं समर्थः।" एवं उक्त्वा कालः मौनं समापद्य तस्थौ, हे शौनक। ततः ब्राह्मणः उवाच—"किम् संशयं त्वं अबिलषसि? पृच्छ शुभे!" ब्राह्मणस्य वचनं श्रुत्वा मालावती धर्मात्मा हृष्टा अभवत्। मालावती उवाच—"सर्वकारणानि वेदेषु निरूपितानि। यस्मात् दुर्बन्ध्या व्याधिः न जायते। यद् यद् पृष्टं ज्ञातं अज्ञातं वा।" मालावत्याः वचनं श्रुत्वा जनार्दनः ब्राह्मणरूपधारी उवाच—"वेदस्य बीजं च तदङ्गानि बीजं, भगवान् श्रीकृष्णः।" एवं कथा सत्क्रमेण प्रवृत्ता, धर्मस्य गम्भीरार्थः प्रकटितः।