तस्मात् देहिनां देहेषु व्याधिः न सञ्चरति। तस्मात् तदपवित्रं व्याधिबीजं न प्रसार्यते। अथ योगेन वा तपसा वा कश्चित् देहमुत्सृजति। ब्राह्मणस्य वचनं श्रुत्वा, सम्पद्यमानापि मालावती स्थिरा बभूव। सा मालावती उवाच—“त्वं यद्यपि बालवदिव दृश्यसे, तथापि योगविदां मध्ये तव ज्ञानं परमं दृश्यते। त्वं मम प्रियं जीवयितुम् प्रतिज्ञां कृतवान्। पश्चात् वेदविदां श्रेष्ठः मम प्रियं पुनरुत्थापयिष्यति। सभायाम्, यदा स प्रियः जीवन् आसीत्, तस्य तस्य च तीव्रस्य सन्निधौ, एते ब्रह्मादयः देवाः, ये च सभायाम् उपस्थिताः। यदि स्त्री पतिं रक्षति, तदा तं कोऽपि न बाधितुं शक्नोति। एवं देवेषु नास्ति सामर्थ्यं—न इन्द्रस्य, न ब्रह्मणः, न रुद्रस्य। पतिः कर्ता, हरता, नियन्ता, पोष्ता, रक्षिता च। या कन्या कुलोद्भवा, या पतिसंनता, सा श्रेयसी। या तु दुष्टा, स्त्रीणां नीचतमाऽन्या पुरुषं सेवते। अहम् उपबर्हणस्य पत्नी, चित्ररथस्य च दुहिता। त्वं वेदविदां श्रेष्ठः, सर्वकालपरिमाणे समर्थः। मालावत्याः वचनं श्रुत्वा वेदविदां श्रेष्ठः प्रत्युवाच। प्रथमं धर्मात्मिका मालती मृत्युकन्यां दृष्टवती। सा तां सस्मितां षड्भुजां शान्तां करुणासम्पन्नां महापतिव्रतां दृष्टवती। सा पतिव्रता तत्र पुरतः नारायणांशं कालं दृष्टवती। स षण्मुखः षोडशबाहुः चतुर्विंशत्यक्षः आसीत्। सा देवदेवं सर्वविनाशरूपं भीषणं दृष्टवती। तस्य मुखं सस्मितं सौम्यं वरदं जपमालाधारिणं च आसीत्। सा पतिव्रता पुरतः दुष्प्रापान् व्याधिसंघान् अपश्यत्। सा महापद्मपादं कृष्णवर्णं धर्मात्मानं सूर्यपुत्रं च दृष्टवती। स धर्माधर्मविवेके पण्डितः, परमधर्मस्वरूपः च। तान् दृष्ट्वा निर्भया सा प्रथमं यमं पप्रच्छ। मालावती उवाच—“भगवन्, कथं त्वं मम पतिं अकाले गृह्णासि?” यमः उवाच—“साध्वी, ईश्वराज्ञां विना अहं कस्यापि प्राणान् न विक्षोभयामि। अहं कालः, मृत्युकन्या, व्याधयश्च सर्वे दुष्प्रापाः। मृत्युकन्या विवेकिनी गर्भारम्भात् एव समीपं गच्छति।” मालावती पुनरुवाच—“कथं मम जीवत्यपि प्रिये त्वं तं गृह्णासि, प्रिये?” मृत्युकन्या उवाच—“बहुतपसा अपि त्यागो न शक्यः। सर्वासां साध्वीना मध्ये एका द्युतिमती विशिष्टा अस्ति। तदा, सुन्दरि, सर्वापदः अत्र प्रशम्यन्ते। कालप्रेरिता अहं च मम पुत्राश्च व्याधयश्च कर्म कुर्वन्ति। धर्मसभायां धर्मवित् महात्मानं कालं पृच्छ।" मालावती उवाच—“भगवन्, नारायणांश, तुभ्यं च परमात्मने नमः। मम जीवत्यपि प्रिये कथं त्वं तं गृह्णासि, प्रभो?” कालपुरुषः उवाच—“वयं निरन्तरं भ्रमामः, ईश्वरस्याज्ञां धारयन्तः।