यमः भयवशात् तस्य लेख्यपञ्जिकायाः तत्क्षणमेव स्वलेखं निष्कासयति स्म। अहो, मृत्युलोकं अतिक्रम्य सः अनेनैव मार्गेण गच्छति स्म। कोटिजन्मकृतपापानि अपि सन्तः भीतानि भवन्ति स्म। यानि यानि च अस्य प्राचीनानि कर्माणि, शुभानि अशुभानि वा, तानि सर्वाणि तं त्यक्त्वा पलायन्ते स्म। चक्रस्य भीतौ जरामरणे च तं परित्यज्य गच्छतः। सः निर्भयः स्वमानुषं देहम् उत्सृज्य गोलोकं प्रति याति स्म। यावत्क्रिष्णः गोलोके तिष्ठति, तावत्स एव भक्तः अपि तत्रैव नित्यं वसति स्म। ततः ब्राह्मणः उवाच— "अहं सर्वरोगाणां भेषजं जानामि, वैद्यः च अस्मि। यदि सप्ताहाभ्यन्तरेण रोगपीडितः जनः मृतवत् वा म्रियते वा, अहं राजन्यं मृत्युम्, यमं, कालं, रोगं च भवतः पुरतः आनयामि। अतः रोगः देहिनां देहेषु न सञ्चरति। तस्मात् पापबीजं रोगस्य न प्रसर्पति। योगेन वा तपसा वा यः कश्चन देहं त्यजति, सः अपि मुक्तः भवति।" एवं ब्राह्मणस्य वचनं श्रुत्वा, समृद्धा मालावती स्थिरा अभवत्। मालावती उवाच— "यद्यपि त्वं बालवत् दृश्यसे, तथापि तव योगविद्यां प्रति ज्ञानं परमं अस्ति। त्वं मम प्रियं पुनरुत्थापयितुं प्रतिज्ञां कृतवती। अनन्तरं वेदविदां श्रेष्ठः मम प्रियं जीवयिष्यति। सभायां तस्य प्रियस्य जीवतः, तस्य तेजस्विनः सन्निधौ, एते ब्रह्मादयः देवाः, ये च सभायां स्थिताः, यदि स्त्री स्वपत्निं रक्षति तर्हि कश्चित् तं हन्तुं न शक्नोति। एवं देवानां मध्ये न शक्तिः, न इन्द्रस्य, न ब्रह्मणः, न रुद्रस्य अपि। पतिः कर्ता, भोक्ता, नियन्ता, पोषकः, रक्षकश्च। या कन्या कुलजाता पतिसंनता भवति, सा श्रेष्ठा। या तु दुष्टा स्त्री, अधमा, परपुरुषसेविनी, सा निन्द्या। अहं उपबर्हणस्य पत्नी, चित्ररथस्य च पुत्री। त्वं वेदविदां श्रेष्ठः, सर्वकालं मापकः।" मालावत्याः वचनं श्रुत्वा, वेदविदां श्रेष्ठः तस्मिन्समये— प्रथमं धर्मपत्न्या मालावत्या मृत्युकन्यां दृष्टा। सा तां हसन्तीं षड्भुजां शान्तां करुणासंपन्नां महापतिव्रतां च दृष्टवती। पतिव्रता सा कालं नारायणांशं पुरतः स्थितं अपश्यत्। सः षण्मुखः षोडशबाहुः चतुर्विंशत्यक्षः आसीत्। सा देवानां देवमग्र्यं, सर्वसंहाररूपं, भीषणं अपश्यत्। तस्य मुखं मन्दस्मितं प्रसन्नं, हस्ते माला वरदं च आसीत्। सा पतिव्रता स्वपुरतः दुरतिक्रम्य रोगगणान् अपश्यत्। सा बृहद् पादं कृष्णवर्णं धर्मात्मानं सूर्यपुत्रं च अपश्यत्। सः धर्माधर्मविवेचकः, परमधर्मस्वरूपः आसीत्। तान् दृष्ट्वा सा निर्भया प्रथमं यमं पप्रच्छ। मालावती उवाच— "भगवन्, कथं त्वं मम पतिं अकाले गृह्णासि?" यमः उवाच— "साध्वी, विना प्रभोः आज्ञां अहं कस्यचित् जीवितं न बाधे। अहं कालः, मृत्युकन्या, रोगाश्च सर्वे दुरतिक्रम्याः।" एवं सुसङ्गतं पावनं चरित्रं तत्र प्रवर्तितम्।