संसारे पुरुषाणां सुखं दुःखं भयम् शोकः क्लेशः च कर्मणां फलस्वरूपेण सम्पद्यते। सर्वे देवाः कर्मणां फलदायकाः सन्ति। देवात् महान् मित्रं नास्ति, देवात् बलिष्ठः अपि नास्ति। अतः मालती, दुःखेन पीडिता, सभायां सर्वान् देवान् प्रार्थयति—"मम पतिं याचितुं इच्छामि, सर्वे देवाः मम इच्छितं प्रियं यदि ददति, तदा अहम् सर्वान् घोरं दुर्जयम् शापं दास्यामि।" इति सा उक्तवती। तत्र ब्राह्मणः अब्रवीत्—"धान्यं कृषकस्य यथा दीर्घकालं पश्चात् एव परिपक्वं भवति, तद्वत् मनुष्याणां अपि शीघ्रं न फलं लभ्यते। गृही कृषकस्य माध्यमेन क्षत्रियस्य क्षेत्रे बीजं वपनं करोति। काले काले तद् परिपक्वं भवति, गृही तद् लभते। अत्र लोके गृही विष्णोः मायया अष्टविधं बीजं वपनं करोति। पुण्यभूमौ धर्मात्मा दीर्घं तपः करोति। ब्राह्मणमुखे, उत्तमक्षेत्रे, अकृतक्षेत्रे अपि। न बलं, न रूपं, न ऐश्वर्यं, न धनं पुत्रः भवति।" "यः भक्त्या प्रकृतिं जन्मजन्मनि सेवते, सः अविचलितं ऐश्वर्यं, पुत्रान्, पौत्रान्, भूमिं, धनं, वंशं च प्राप्नोति। शुभः शिवरूपः, शुभदः, शुभकारणं च। यः तं भगवन्तं भक्त्या सेवते, सः ज्ञानं, विवेकं, कवित्वं, पुत्रान्, पौत्रान्, परमं ऐश्वर्यं च प्राप्नोति। यः ब्रह्माणं पूजयति, सः अपि वंशं ऐश्वर्यं च प्राप्नोति।" "यः भक्त्या दीननाथं दरिद्राधिपतिं पूजयति, यः गणेश्वरं, देवाधिदेवं नित्यं पूजयति, तस्य विघ्ननाशः स्वप्ने जागरे सदा सम्पद्यते। तेन वरदानेन ज्ञानं, विद्या, कवित्वं च लभते। यः वरम् इच्छति, सः सर्वं प्राप्नोति; अन्यथा मोक्षं निश्चितं। सर्वं तपः, सर्वं धर्मः, कीर्ति, अतुल्या यशः च।" "सः सृष्टिकर्त्रा उपहास्यते, विष्णोः मायया मोहितः। या विष्णुमन्त्रं ददाति, तस्य प्रति दया दर्शयति। सः अस्मिन लोके सुखं भुक्त्वा विष्णोः परमं धाम प्राप्नोति। कालात् तया सह परमं विष्णुधाम प्राप्नोति।" "परमं बीजं, ब्रह्मणा विष्णुना शिवेन च पूजितं। साकारं निराकारं तेजः, स्वेच्छया निर्मितं, सर्वव्यापि। सः असक्तः, साक्षी, भक्तानुग्रहाय रूपं गृह्णाति। सः चत्वारि अवस्थानि, सालोक्यादीनि, तुच्छानि मन्यते।" "सः ऐश्वर्यं मृत्कुणपेन तुल्यं, नश्वरं मन्यते। सः जलबुद्बुदेन तुच्छं अपि चिन्तायाम् न गणयति।" "श्रीकृष्णस्य परमं धाम सेवायाः विना न प्राप्नोत्। पूर्णं ब्रह्म सेवन् सदा स्थिरः भवति। भक्तः कृष्णस्य, लीलया शतं श्वशुरवंशं उद्धृत्य, तान् उद्धृत्य, गोलोकं निश्चितं गच्छति।