स मुनिः सभायां स्थितः पृष्टवान्—कथं सूर्यः, कथं चन्द्रमाः, कथं चाग्निः अत्र दृश्यन्ते? हे मालावति, तव अङ्के अत्यन्तं शुष्कः कश्चन प्रेतः स्थितः, हे निष्पापेति। एवं तान् प्रति उक्त्वा मुनिः तत्रैव मूकः बभूव। तदा मालावती साभिलाषं प्राह—ये पुष्पैः जलैश्च देवतानां पूजां करोति, तेन देवा हृष्यन्ति, हरिः अपि तुष्यति। भगवन्, दुःखिता अहं प्रार्थनां शृणु। अहं उपबर्हणस्य पत्नी चित्ररथस्य च दुहिता अस्मि। दिव्यानि लक्षवर्षाणि रम्येषु स्थलेषु अहं पतिस्नेहं अनुभूय तत्र स्थितवती। साध्वी स्त्रीणां स्वपतेः प्रति स्नेहः सर्वस्त्रीणां स्नेहवत् महान् भवति, हे मुनिश्रेष्ठ। अथ सहसा ब्रह्मणः शापेन मम पतिः प्राणान् त्यक्तवान्। पृथिव्यां सर्वे स्वकार्येषु प्रवृत्ताः सन्ति। सुखं दुःखं भयम् शोकः क्लेशः च मनुष्याणां कर्मणां फलानि भवन्ति। हे देवाः, यूयं कर्मफलदातारः। न कोऽपि मित्रं देवतेभ्यः श्रेष्ठतरं, न च कोऽपि बलवत्तरः। सर्वान् देवतान् प्रार्थये—यद् अहं पतिदानं वाञ्छामि, तत् ददातु। यदि मे वाञ्छितं पतिं देवाः दास्यन्ति, तर्हि अहं तान् सर्वान् घोरं दुर्दम्यं च शापं दास्यामि। एवं सती मालती धर्मपरा दुःखिता देवसभायाम् उक्तवती। तदा ब्राह्मणः अवदत्—न तु शीघ्रमेव, दीर्घकालेनैव, यथा कृषकस्य धान्यं परिपच्यते, तथा मनुष्याणां फलम्। गार्हस्थ्यं कर्ता कृषकेन क्षेत्रे क्षत्रियस्य धान्यं समुप्त्वा कालेन परिपक्वं लभते। गार्हस्थ्यः अस्मिन्लोके विष्णोः मायया अष्टविधानि बीजानि वपति। पुण्यक्षेत्रे दीर्घकालं तपः कुर्वन् धर्मात्मा भवति। ब्राह्मणमुखे, उत्तमे क्षेत्रे, अपि च अकृषिमेऽपि, बीजानि वप्यन्ते। न बलं, न रूपं, न ऐश्वर्यं, न धनं—एतानि पुत्रं न सृजन्ति। यः भक्त्या प्रकृतिं सेवते जन्मजन्मनि, सः अचला श्रीः पुत्रान् पौत्रान् भूमिं धनं च संततिं च प्राप्नोति। शिवरूपिणी शुभा, शुभदायिनी, शुभकारणं च सा। यः तं प्रभुं भक्त्या सेवते जन्मजन्मनि, सः ज्ञानं बुद्धिं कवित्वं पुत्रान् पौत्रान् परमां श्रीं च लभते। ब्रह्माणं च यः पूजयति, सः अपि संततिं श्रीं च प्राप्नोति। भक्त्या दुःखिनां नाथं दरिद्राधिपतिं यः पूजयति, सः गणेश्वरं चिरन्तनं देवानां प्रभुं पूजयन्, सदा स्वप्ने जाग्रति च विघ्ननाशं प्राप्नोति। तस्मात् सः ज्ञानं विद्यां कवित्वं च लभते तेन वरदानेन। यः कामयते वरं, सः सर्वं प्राप्नोति; अन्यथा निःश्रेयसं निश्चितम्। सर्वं तपः, धर्मः, कीर्तिः, परमं यशश्च लभ्यते। यः विष्णोः मायया मोहितः, सृष्टिकर्त्रा उपहसितः भवति। या विष्णोः मन्त्रं ददाति, सा येषां करुणां दर्शयति। सः अस्मिन्लोके सुखं भुक्त्वा विष्णोः परं पदं प्राप्नोति। अन्ते सा अपि तेन सह विष्णोः परमं पदं प्राप्नोति।