एवं परं रूपं धारयन् भगवान् केवलं तिष्ठति स्म। तदा सृष्ट्यादौ सम्पूर्णं जगत् प्रजाशून्यम्, निर्जलम्, भीषणम्, वायुविहीनम्, तमसा आवृतम् आसीत्। न तत्र वृक्षा न पर्वताः, न समुद्राः, नान्येऽपि पदार्थाः दृश्यन्ते; विकृतस्वरूपं तद् जगद् अभवत्। एतद् सर्वं चिन्तयन् भगवान्, एक एव, स्वयमेव, अनन्यसहायः तत्र स्थितः। सृष्ट्यादौ, पुरुषस्य दक्षिणदिशतः प्रजाः सम्प्रसूताः। ततः महानहङ्कारः पञ्च च सूक्ष्मभूतानि समुत्पन्नानि। अनन्तरं नारायणः स्वयम्, भगवान्, प्रकटितः। तस्य हस्तेषु शङ्खचक्रगदापद्मानि बभ्रुः, तन्मुखकमलं स्मितपूर्णम् आसीत्। श्रीवत्सलाञ्छनं वक्षसि, श्रीनिवासः, श्रीस्य उत्पत्तिस्थानं, समृद्धेः कारणम्। सः रूपेण सौन्दर्येण च रमणीयः, कामदेवतेजसा दीप्यमानः। तदा नारायणः उवाच— "अहं कारणकारणं, तस्य कर्मणः कारणम् अपि। तपः, तस्य शाश्वतं फलम्, योगिनां स्वामी, योगी च अस्मि। निराकाङ्क्षः सन् अपि, कामरूपः, कामनाशकः, कामस्य कारणम्। वेदारूपः, वेदोत्पत्तिस्थानम्, वेदेषु निर्दिष्टफलम्, फलस्वरूपः च।" एवं उक्त्वा, भक्तिपरिपूर्णः सः तत्रैव तेन आज्ञया स्थितवान्। यः कश्चित् नारायणकृतं स्तोत्रं एकचित्तेन जपति, सुतकामः सुतं लभते, भार्याकामः प्रियतमां लभते। बन्धनपीडितः अपि एतत्स्तोत्रेण विमुक्तिम् आप्नोति। सूतिः पुनरुवाच— तदा अपि एकः पुरुषः, शुद्धस्फटिकसङ्काशः, पञ्चमुखः, दिशामेवाम्बरं परिधानवान्, प्रकटितः। तस्य रूपं तप्तहेमवर्णम्, जटाजूटविभूषितम्, परमं शोभनम्। त्रिशूलं शूलं च वहन्, हस्ते अक्षसूत्रं बिभ्रत्, सः परमेश्वरः आसीत्। मृत्युना अपि मृत्युः, प्रभुः, मृत्युञ्जयः, शिवः सः। तस्य मुखं च दृष्टिः च पूर्णचन्द्रप्रभया दीप्ते, मनोहरदर्शने। सः श्रीकृष्णस्य पुरतः स्थित्वा, अञ्जलिं कृत्वा, तं स्तौति स्म। महादेव उवाच— "अजोऽसि, जयदायकानां श्रेष्ठः, वरदः। त्वं विश्वम्, विश्वेश्वराणां ईश्वरः, जगन्नाथः, जगत्कारणम्। जगत्पालनस्य कारणम्, जगद्धर्ता, संहारकर्ता, जगतोऽपि परमोत्पन्नः। तव स्वरूपमेव तेजः, प्रकाशदायकः, तेजस्विनां श्रेष्ठः।" इति नारायणं संबोध्य, तत्रैव तस्याज्ञया स्थितवान्। यः शम्भुकृतं स्तोत्रं यथायोग्यं जपति, तस्य मित्राणि, धनं, श्रीः च निरन्तरं वर्धते। एवं ब्रह्मवैवर्तपुराणे श्रीकृष्णस्य शम्भुकृतं स्तोत्रं प्रकटितम्। ततः श्रीकृष्णनाभिपद्मात्, श्वेतवस्त्रधारी, श्वेतदन्तः, श्वेतकेशः, चतुराननः प्रादुर्भूतः। स एव तपसां फलकर्ता, सर्वसम्पदां दाता। चतुर्वेदकर्ता, वेदविद्, वेदप्रवर्तकानां स्वामी, सः श्रीकृष्णस्य पुरतः स्थित्वा, अञ्जलिं कृत्वा, तं स्तौत्। सः अव्यक्तः, अक्षरः, व्यक्तः, गोपालरूपधारी च। सदा नवयुवकः, शान्तः, गोपिकाप्रियः, मनोहरः। वृन्दावनवनसमीपे रासमण्डले स्थितः। एवं उक्त्वा, तस्मै प्रणम्य, रत्नसिंहासने वरं दत्तवान्। यः कश्चित् ब्रह्मणा कृतं स्तोत्रं प्रातःकाले पठति, तस्य गोविन्दभक्तिः वर्धते, पुत्रपौत्रसमृद्धिः अपि भवति।