स्नेहपूर्णः पिनाकी भक्तजनान् सदा प्रेम्णा रक्षतु। अस्य कवचस्य दश लक्षाणि जपन् निश्चितं सिद्धिम् अवाप्नोति। तव स्नेहात् अहम् एतत् उक्तवान्, अन्यस्मै कदापि न वक्तव्यं। सहस्राश्वमेधशतं च राजसूयशतं च, अस्य कवचस्य प्रसादेन जीवन् मुक्तिम् लभते पुरुषः। यो शिवं बिना कवचस्य ज्ञानं पूजयति, तस्य पूजा निष्फला भवति। नारायणः उवाच— सः राजा: शस्त्रकुशलान् राजन् युद्धाय प्रेषितवान्। बृहद्बलः, सोमदत्तः, विदर्भः, मिथिलेश्वरः च युद्धभूमिम् आगच्छन्। ते महारथाः जामदग्न्यस्य पुत्रेण समराय समागताः। रामस्य सर्वे भ्रातरः शूराः तीक्ष्णशस्त्रधारिणः उपस्थिताः। दिव्यास्त्रैः तैः शूरैः कौशलम् बाणवृष्टिं सृज्य युद्धम् आरब्धम्। तान् पराजितान् दृष्ट्वा सः शीघ्रं युद्धे प्रविष्टः। जामदग्न्यपुत्रः महाबलः सर्पपाशम् अस्त्रं प्रक्षिप्तवान्। भृगुः सोमदत्तम् शंकरस्य शूलम् प्रहारयामास। मिथिलाधिपम् गदया, निशाधराजम् शूलप्रहारैः अपि आहतवान्। सर्वान् राजान् हत्वा सः युद्धे प्रलयाग्निवत् अभवत्। तम् युद्धाय अग्रसरम् दृष्ट्वा राजानः महारथाश्च समागताः। कणयकुब्जात् शतशः, सौराष्ट्रात् शतशः, वंगात् सौम्याः शतशः, महाराष्ट्रात् दश च योधाः आगताः। तैः बाणवृष्टिः निर्मिता, भृगुणा तत् क्षणेन छिन्ना। रामः तैः सह युद्धे त्रिरात्रम् अकरोत्। यथा तलवृक्षसमूहः क्रीडया खड्गेन छिद्यते, एवं ते सर्वे हताः। तान् हतान् दृष्ट्वा सूर्यवंशसम्भवः द्वादश सैन्यविभागैः युद्धे प्रविष्टः। भृगुः शंकरस्य शूलप्रहारैः लक्षराजान् हत्वा। सर्वसैन्यानि विनाश्य, सः बलवान् सुचन्द्रेण युद्धम् अकरोत्। राजाधिराजः सर्पपाशम् गरुडास्त्रेण छिन्नवान्। भृगुः नारायणास्त्रं समरस्य मध्यभागे प्रक्षिप्तवान्। तदस्त्रं दृष्ट्वा राजसिंहः त्वरितम् रथात् अवतरत्। प्रणम्यतम् परित्यज्य, नारायणम् गच्छत्। भृगुः शूलम्, गदाम्, शंखम्, पट्टिशम् च आदत्त। काली सुचन्द्रस्य रथे स्थित्वा सर्वाणि शस्त्राणि गृहीत्वा। रामः भद्रकालीम् जगन्मातरम् पुरतः दृष्टवान्। ततः भृगुः शस्त्राणि, अस्त्राणि, पिनाकधनुषम् च त्यक्तवान्। परशुरामः उवाच— दुःखहरिण्यै नमः, तव मायायै पुनः पुनः नमः। जगदधारिण्यै नमः, जगत्कर्त्र्यै नमः पुनः पुनः। कृपया भव जगन्मातरः, सृष्टिसंहारकारिण्यै। यदि त्वं मां परित्यजसि, देवि, को मां रक्षितुं शक्नोति? पूर्वं शिवलोकः सर्वैः त्वया वरः दत्तः। रेणुकायाः स्तोत्रम् श्रुत्वा, अम्बिका तुष्टाभवत्।