सा तु स्त्री, विस्तीर्णस्मितश्रोण्याः, भारमुद्वहन्ती, पूर्णोरुस्तनयुग्मा च, तत्र स्थिताऽभूत्। तस्याः रूपदर्शनात् सर्वे देवाः विस्मयमाविशत्। ततः सौतिर्वदति—ते देवाः परममङ्गलदायिन्या मालावत्याः निवासमगच्छन्। तत्र देवदर्शनात् मालावती, सत्यव्रता, प्रणाममकरोत्। तस्मिन्नेव क्षणे तत्र ब्राह्मणबालः कश्चन प्रादुरभवत्। स तु दण्डं छत्रं च वहन्, शुक्लवस्त्रधारी, दीप्ततिलकभूषितः। सर्वाङ्गं चन्दनलेपनं, ब्रह्मदीप्त्या दीप्तिमान्। स सभायां मध्ये चन्द्र इव तारागणे उपविष्टः। तदा स ब्राह्मणः उवाच—कत्र कृत्येन स्वयम् सृष्टिकर्ता जगतां निर्माता अस्ति? अत्र सर्वशक्तिमान् शम्भुः स्वयं सर्वविश्वविनाशकः। सूर्यः कथं, चन्द्रः कथं, अग्निः कथं अत्र अस्ति? हे मालावति, तव गोदौष्ठे एकः शवः अत्यन्तं शुष्कः स्थितः, हे निष्कलुषे। एवं उक्त्वा स मुनिः सभायां मौनं समास्थितः। तदा मालावती उवाच—पुष्पजलार्पणेन देवाः प्रसन्नाः, हरिः प्रसन्नः। हे प्रभो, दुःखिता या निवेदनं तस्मिन् ध्यानं कुरु। अहं उपबर्हणस्य पत्नी, चित्ररथस्य कन्या च। दिव्यशतसहस्रवर्षाणि रम्येषु स्थानेषु सुखेषु अहम् स्थितास्मि। हे प्रिय, पतिव्रतायाः स्त्रियाः पत्यौ स्नेहः सर्वस्त्रीणां यथा, तथा अत्युत्कृष्टः, हे मुनिश्रेष्ठ। सहसा ब्रह्मशापेन मम पतिः प्राणान् त्यक्तवान्। सर्वे स्वकार्येषु पृथिव्यां प्रवृत्ताः। सुखं, दुःखं, भयः, शोकः, क्लेशः च—कर्मणां फलं मानवस्य। हे देवाः, यूयं कर्मफलदायिनः। देवात् मित्रं नास्ति, न च देवात् बलवत्तरः कश्चन। सर्वान् देवान् प्रार्थये, यद् इच्छामि तद् पतिदानं। यदि देवाः मम प्रियं यथेष्टं ददति, तदा सर्वान् घोरशापेन शापयिष्यामि, यं निवारयितुं न शक्यते। एवं उक्त्वा मालावती, धर्मात्मा, दुःखिता, देवसभा मध्ये स्थिताऽभूत्। तदा ब्राह्मणः उवाच—न त्वरया, किन्तु दीर्घकालानन्तरं, धान्यं कृषकस्य यथा, मानवस्य सुलभं भवति। गृहस्थः कृषकद्वारा क्षत्रियक्षेत्रे बीजं रोपयति। यथाकालं पूर्णतया पच्यते, यथाकालं गृहस्थः लभते। अस्मिन्संसारे गृहस्थः विष्णोर्मायया अष्टविधं बीजं रोपयति। धर्मभूमौ पुण्यात्मा दीर्घतपः करोति। ब्राह्मणमुखेषु, श्रेष्ठक्षेत्रे, अपि अकृषितभूमौ। न बलं, न रूपं, न ऐश्वर्यं, न धनं—पुत्रः। यः प्रकृतिं भक्त्या सेवते, जन्मजन्मनि। स अचलां समृद्धिं, पुत्रान्, पौत्रान्, भूमिं, धनं, वंशं च लभते। शुभं, शिवरूपं, मङ्गलदायकं, मङ्गलकारणं। यः तं प्रभुं भक्त्या सेवते, जन्मजन्मनि। स ज्ञानं, बुद्धिं, कवित्वं, पुत्रान्, पौत्रान्, परमसमृद्धिं च लभते। यः ब्रह्माणं पूजयति, स अपि वंशं समृद्धिं च प्राप्नोति।