नानाविधानि वाद्यजातानि, मृदङ्गमुरजादीनि, सम्यक् निनादितानि। तस्मिन् राजसभायाम्, राजाधिराजस्य मध्ये, रामः साभिमानं समभाषत। परशुरामः प्रोवाच— “त्वं हि विदुषां श्रेष्ठस्य दत्तात्रेयस्य, विष्णोः अंशस्य, शिष्यः। स्वयं च पण्डितः, वेदवित् च, वेदविदां वदनात् वेदान् श्रुतवान्। पूर्वं पापिनः निःशेषं नाशयित्वा, कथं त्वं, लोभेन, निर्दोषं ब्राह्मणं हिंसितवान्? राजन्, एतयोः वधात् तव किम् भविष्यति? शुभाशुभयोः केवलं कथा शेषते। कपिलः कुत्र गतः? त्वं कुत्र स्थितः? विवादः कुत्र? स मुनिः कुतः आगतः? त्वां दृष्ट्वा, भगवन्, पूज्यमानं, धर्मिष्ठः मे जनकः— यः प्रतिदिनं पठितं ब्राह्मणेभ्यः विधिवत् दत्तवान्— स एव दाता, धर्मनिष्ठः, कीर्तिमान्, गुणवान्, प्राज्ञश्च। पृथिव्यां सूताः इमान् प्राचीनान् कार्यान् कथयन्ति। राजन्, कठोराणि वचनानि, जीवितेभ्यः दुर्निवार्याणि, शस्त्रेभ्यः अपि तीक्ष्णतराणि। न पुनः पुनः एकं वक्ष्यामि; यथार्थतः एव वदामि। अत्र अस्मिन्सभायां सूर्यवंशचन्द्रवंशसम्भूताः उपस्थिताः। ये सत्यं वा मिथ्या वा वक्तुं समर्थाः, सर्वे राजानः शृण्वन्तु। एवं उक्त्वा, रेणुकात्मजः रणभूमौ तूष्णीं बभूव। ततः कार्तवीर्यार्जुनः उवाच— ‘अहं तेषां वक्त्रात् धर्मं श्रुतवान्, त्वं च तेषां आचार्याणाम् आचार्यः। कर्मणा वा, असम्प्रदायेन वा, ब्रह्म चिन्त्यते। अन्तरतः बहिः च, मननं कृत्वा, सदा कर्म आचर्यम्। सुवर्णे, मृत्तिकायाम्, गृहे, अरण्ये, पङ्के, गन्धयुक्ते चन्दने वा, यः समचित्तः विष्णुं सर्वभूतेषु चिन्तयति, सः श्रेष्ठः। ब्राह्मणानां तपः कल्पवृक्षवत्; क्षत्रियाणां राज्यं; वैश्यानां वाणिज्यम्। ब्राह्मणेषु विवादे स्पृहायाः घोरं निन्दनं। रागी रागयुक्तं कर्म करोति; स्नेहात् अहम् अपि, मुनिवर, कामधेनुं त्वत्तः याचितवान्। कथं वा, कस्य वा, मुनिवर, कामधेनुः त्वया विना अस्ति? त्रिंशदक्षौहिण्यः, त्रयः कोटयः राजसेनाः; वेदवेदाङ्गविदपि आत्मनं हन्ति। हिंसकानां प्रायश्चित्तं वेदेषु न विहितम्। तव पित्रा, महाबलवीर्ययुक्ताः नृपाः हताः। सप्तसप्तकृत्वः, पृथिवी सर्वथा नृपशून्या कृताः। क्षत्रियाणां युद्धे धर्मः; युद्धे निधनं न दोषः। ब्राह्मणानां तपः, वाक्शक्तिरेव सर्वयुगेषु बलम्। क्षत्रियाणां युद्धे बलम्; जनानां स्वकर्मसु बलम्। वैष्णवानां हरेः भक्तिरेव बलम्; सेवानुरागः च; हरिः एव तेषां शक्तिः। वेश्यायाः रूपे बलम्; स्त्रीणां यौवने शक्तिः। साधूनां सत्यं बलम्; असत्यवतां मिथ्यैव बलम्। पण्डितानां ज्ञानं बलम्; शूराणां धैर्यं शक्तिः।” एवं तत्र राजसभायां, वाद्यनिनादेन, परशुरामकार्तवीर्यार्जुनयोः धर्मगम्भीरं संवादः समजायत।