देवाः एकदा माधवम् ऊचुः—“हे माधव, स्त्रीशापेन सर्वं नष्टम् अभवत्।” एवं उक्त्वा सर्वे देवाः तत्र स्थिताः, भयेन संयताः, कृतार्थाः। ततो देवाः उक्तम्—“यूयं सर्वे तस्मिन मूलकारणे गच्छत; जनार्दनः ब्राह्मणरूपं धृत्वा तत्र स्थितः।” तेषां वचनं श्रुत्वा, देवाः हृष्टचित्ताः, उत्साहिताः तत्र प्रययुः। तत्र गत्वा, देवाः ताम् एव देवीम् मालावतीं दृष्टवन्तः, या धर्मनिष्ठा आसीत्। सा अग्निपवित्रवस्त्रैः भूषिता, ललाटे सिन्दूरबिन्दुना शोभिता। तस्याः तेजः पतिव्रतधर्मसेवनस्य महात्म्येन दीर्घकालं संचितम्। सा शवस्य उरःस्थले आसनम आसाद्य योगमुद्रां कृतवती। तस्याः अङ्गुष्ठतर्जनीपुच्छाभ्याम् शुद्धस्फटिकमालां धारयन्ती। सा चम्पकवर्णा, बिम्बफलसदृशोष्ठी, रत्नैः भूषिता आसीत्। तस्याः विस्तीर्णश्रोणी, भारयुक्ता, पूर्णजघनस्तनौ च। एवं रूपं दृष्ट्वा, देवाः विस्मयेन पूर्णाः अभवन्। सौति उवाच—ते देवाः मालावत्याः निवासस्थानं गत्वा, परममङ्गलप्रदं तद् आसाद्य। देवदर्शनं कृत्वा, मालावती धर्मनिष्ठा, तान् नमस्कृतवती। तस्मिन्नेव काले, एकः ब्राह्मणबालकः प्रादुरभवत्। सः दण्डं छत्रं च धारयन्, श्वेतवस्त्रधारी, दीप्ततिलकः आसीत्। तस्य सर्वाङ्गं चन्दनलेपनं, ब्रह्मतेजसा दीप्तिमान्। सः सभामध्ये उपविष्टः, इव तारासु चन्द्रः। स ब्राह्मणः उवाच—“कस्य कर्मणा स्वयम् सृष्टिकर्ता लोकानां निर्माता अस्ति? अत्र सर्वशक्तिमान् शम्भुः स्वयं सर्वविश्वनाशकः। अत्र सूर्यः कथं, चन्द्रः कथं, अग्निः कथं अस्ति?” ततः मालावत्याः गोदामध्ये शवः, अतीव शुष्कः, निष्पापे। एवं उक्त्वा, सः मुनिः सभायाम् मौनं धत्ते। मालावती उवाच—“यः पुष्पं जलं च अर्पयति, तेन देवाः तुष्टाः, हरिः अपि तुष्टः। हे प्रभो, दुःखितस्य निवेदनं श्रुणु। अहं उपबर्हणस्य पत्नी, चित्ररथस्य कन्या च। दिव्यशतसहस्रवर्षाणि रम्येषु स्थलेषु सुखेन स्थितवती। हे प्रिय, पतिव्रतानां पतिस्नेहः सर्वस्त्रीणां स्नेहवत्, हे ऋषिश्रेष्ठ। सहसा ब्रह्मशापेन मम पतिः जीवितं त्यक्तवान्। सर्वे स्वस्वकार्येषु संलग्नाः। सुखं, दुःखं, भयम्, शोकः, क्लेशः—एतानि कर्मफलानि मानवस्य। हे देवाः, यूयं सर्वे कर्मफलदातारः। देवात् श्रेष्ठः मित्रं नास्ति, देवात् बलवान् अपि नास्ति। अहं सर्वान् देवाः पतिदानार्थं याचामि। यदि देवाः मम इच्छानुसारं प्रियं पतिं ददति, तर्हि अहं सर्वान् घोरं दुष्टं शापं दास्यामि।” एवं उक्त्वा, मालती धर्मनिष्ठा, दुःखिता, देवसभायाम् स्थितवती। तदा ब्राह्मणः उवाच—“सस्यं कृषकस्य यथा दीर्घकालेन पक्वं भवति, तथा मनुष्याणां फलम् शीघ्रं न लभ्यते। गृहस्थः कृषकस्य साहाय्येन क्षत्रियक्षेत्रे बीजं रोपयति। यथाकालं तत् पूर्णं पक्वं भवति; यथाकालं गृहस्थः तत् लभते।” एवं देवाः, मालावती, ब्राह्मणबालकः च, धर्मनिष्ठायाः स्त्रियाः दुःखदुःखितस्य निवेदनं, दिव्यसभायाम्, शान्तिपूर्वं, श्रद्धया, सम्यक् श्रुण्वन्ति।