देवाः यज्ञभागिनः पृथिव्यां घृतस्य भोगाय योग्याः सन्ति। नारायणः, लोकप्रियः, अहं न लोकात् अन्यः, स्वयं लोकः एव अस्मि। प्रजापते, तव पुत्रस्य शापात् त्वं पृथिव्यां पूजनीयः न भविष्यसि। शम्भोः, मम शापेन तव ज्ञानं नष्टं करिष्यामि। यमस्य अधिकारं दूरं निश्चितं स्थापयिष्यामि। इह, अद्य, सर्वान् तान् वृद्ध्या च रोगेण च शीघ्रं शापयामि। एतद् उक्त्वा सा कौशिकीतीरे शापस्य उच्चारणाय अगच्छत्। तस्याः शापोच्चारणाय उद्युक्तां दृष्ट्वा, ब्रह्मा देवैः सह आगच्छत्। तत्र स्नात्वा, सः परमात्मानं प्रभुं स्तुत्वा, ब्रह्मा उवाच—"माधव, प्रियस्य हेतोः, सा देवांश् न शपतु; रक्षस्व। पुण्यात्मानः स्मरन्ति, साधवः पठन्ति, ऋषयः हर्षेण गायन्ति। दुःखितानां, अनाथानां, शरणागतानां उद्धाराय त्वं नित्यं तत्परः। प्रभो, मम पूजा पुत्रस्य शापेन बाधिता। प्रभो, पूर्वं सर्वं अधिकारं त्वया दत्तम्।" महादेवः उवाच—"पूर्वं पुष्करे शत-मन्वन्तर-तपसा पुण्येन—यद् ऐश्वर्यं, धनं, ज्ञानं, वीर्यं वा—यद् अज्ञातं, गुह्यं, परं, दुष्प्राप्यं—सर्वं तद् साध्वी-पतिव्रतायाः तेजः सर्वेषां अतिरिच्यते।" धर्मः उवाच—"एष धर्मः पूर्वं त्वया स्थापितः, प्रभो। सप्त-मन्वन्तर-तपसा पुण्येन, परमेश्वर।" देवाः उचुः—"माधव, स्त्रीशापेन सर्वं नष्टं अभवत्।" इत्युक्त्वा, सर्वे तत्र स्थिताः, संयता, भयाकुलाः। "यूयं तं मूलकारणं गच्छत; जनार्दनः ब्राह्मणरूपं धृतवान्।" इति श्रुत्वा, देवाः हृष्टचित्ताः, उत्सुकाः, प्रस्थिताः। तत्र, देवाः तां देवीं मालावतीं, धर्मनिष्ठां, दृष्टवन्तः। सा अग्निशुद्धवस्त्रधारिणी, ललाटे कुंकुमचिह्नेन शोभिता। तस्याः तेजः पतिसेवायाः महापुण्येन दीर्घकालं सञ्चितम्। सा शववक्षसि आसने योगमुद्रां कृत्वा स्थितवती। तर्जनी-अङ्गुष्ठयोः अग्रेण शुद्धस्फटिकमालां धारयन्ती। सा चम्पकवर्णा, बिम्बफलवद् अधराः, रत्नैः भूषिता। विस्तीर्णश्रोणी, भारीनितम्बा, स्थूलजघना, स्तनयुक्ता। तां रूपं दृष्ट्वा, देवाः विस्मिताः अभवन्। सौति उवाच—"ते मालावत्याः निकेतनं, परममङ्गलप्रदं, अगच्छन्।" देवांश् दृष्ट्वा, मालावती, व्रतानुष्ठाने दृढा, नमस्कृतवती। तस्मिन्नेव काले, कश्चन ब्राह्मणबालः प्रादुरभवत्। सः दण्डं छत्रं च धारयन्, श्वेतवस्त्रधारी, दीप्ततिलकः। तस्य सर्वाङ्गं चन्दनलेपनं, ब्रह्मतेजसा दीप्तिमान्। सः सभायां मध्ये उपविष्टः, इव तारासु चन्द्रः। ब्राह्मणः उवाच—"कस्य कर्मणा सृष्टिकर्ता स्वयं लोकानां निर्माता अस्ति?" अत्र, सर्वशक्तिमान् शम्भुः स्वयं सर्वविश्वानां संहारकर्ता अस्ति।