सर्वत्र हि, विद्वांसः दुर्लभाः; भूमौ का स्त्री तु यथार्थं बुद्ध्या युक्ता? अहं न अमृतत्वे, न इन्द्रपदे, न मोक्षमार्गे इच्छामि। हे जगन्नाथ, यावत् स्त्रीजातयः भूमौ सन्ति, तासाम् सर्वाः गुणाः विविधाः रूपाणि च दत्तानि। सौन्दर्येन, गुणेन, तेजसा, शौर्येण च, हरिभक्त्या, हरिसमान्या, समुद्रगम्भीर्या, चन्द्रप्रभया, मनोहरदर्शना, कामसमानरूपा, वाक्ये, शास्त्रज्ञानायाम्, बृहुसमानबुद्ध्या, धर्मे धर्मसमा, सत्ये सत्यनिष्ठातिरिक्त्या, ऐश्वर्ये इन्द्रसमा, क्षमायां भूमिसमा। हे देवाः, यज्ञभागिनः, भूमौ घृतभोजनाय योग्याः। हे नारायण, लोकप्रिय, अहं न अन्यः, लोकोऽहम् एव। हे प्रजापते, तव पुत्रशापेन, भूमौ तव पूजा न भविष्यति। हे शम्भो, मम शापेन तव ज्ञानं नष्टं भविष्यति। यमस्य अधिकारं दूरं स्थापयिष्यामि, न संशयः। इह, अद्य, सर्वान् वृद्ध्या रोगेण शापयामि, विलम्बं विना। एवं उक्त्वा, सा कौशिकीतीरे शापाय गच्छति। तस्याः शापोच्चारणाय सन्नद्धां दृष्ट्वा, ब्रह्मा देवैः सह उपागच्छत्। तत्र स्नात्वा, स ब्रह्मा परमात्मानं प्रभुं स्तौति। ब्रह्मा उवाच— हे माधव, प्रियायाः कृते, देवेषु शापं मा कुर्यात्; तान् रक्ष। पुण्यात्मानः स्मरन्ति, साधवः गायन्ति, ऋषयः हर्षेण नामानि कीर्तयन्ति। त्वं दुःखितान्, अनाथान्, शरणागतान् उद्धाराय युक्तः। हे प्रभो, मम पूजा, पुत्रशापेन विघ्नितम्। हे प्रभो, सर्वं अधिकारं जगति पूर्वं त्वया दत्तम्। महादेव उवाच— पूर्वं पुष्करे, शतमन्वन्तर तपःफलात्— ऐश्वर्यं वा, धनं वा, ज्ञानं वा, शौर्यं वा— यद् अज्ञातं, गुह्यं, परमं, दुस्तरं च— सर्वं पतिव्रताया शक्तिः सर्वेषां तेजः अतिक्रान्ति। धर्मः उवाच— एष धर्मः, पूर्वं त्वया स्थापितः, हे प्रभो। सप्तमन्वन्तर तपःफलात्, हे परमेश्वर। देवाः उचुः— हे माधव, अधुना, स्त्रीशापेन सर्वं नष्टम्। एवं उक्त्वा, सर्वे तत्र स्थिताः, संयताः, भयाकुलाः। सर्वे तं मूलकारणं गच्छन्तु; जनार्दनः ब्राह्मणरूपं धृतवान्। तानि वचनानि श्रुत्वा, देवाः हृष्टचित्ताः, उत्सुकाः, तत्र ययुः। तत्र, देवाः तां देवीं मालावतीं दृष्टवन्तः, धर्मनिष्ठां। सा अग्निशुद्धवस्त्रधारिणी, ललाटे सिंदूरकण्ठितया शोभिता। तस्याः दीप्तिः पतिसेवानिष्ठया दीर्घकालं संचितम्। सा शववक्षसि आसने योगमुद्रां कुर्वती। अङ्गुष्ठतर्जनीमूलाभ्यां शुद्धस्फटिकमालां धारयन्ती। सा चम्पकवर्णा, बिम्बोष्ठी, रत्नाभूषिता, शोभायुक्ता।