इन्द्रादिभिर्देवगणैः सह, ये केवलं तस्यांशतः समुत्पन्नाः सन्ति, स एव परमात्मा, यो नार्यः, पुमान्, नपुंसकः च स्वरूपम् अधितिष्ठति। स एव सूर्यचन्द्राग्निरूपः, अनन्तलोकसंहारकारी च भीषणः। कालः, कालस्य च मृत्यु, कलियुगः, कालसम्भूतबीजं च स एव। एवं श्रुत्वा, भृगुः तस्य कमलपदयोः पतितवान्। यः कश्चित् श्रद्धया जामदग्न्यपुत्रेण कृतं स्तोत्रं पठति, स पुण्यं लभते। ततो महेश्वरः उवाच—"किं ते कर्तव्यम् इच्छसि?" पार्वती तदा ब्रवीत्—"अयं बालः सन् अपि गुणैः शान्तः, धर्मिष्ठतमः च।" भृगुः उवाच—"भगवन्, अहं रेणुकासुतः परशुरामः नाम्ना। कृपासिन्धो, मां ज्ञानस्य मूल्यम् दत्त्वा दासत्वेन गृहाण। मम पितरः राजा, मृगयायां गतः, उपवासं च अकरोत्। तं मूढः राजा, ताम्रगवायाः लोभेन, हत्वा। मम माता तस्य पृष्ठतः गतवती, अहं च अनाथः अभवम्। तदा दुःखात् अतिदुष्करं व्रतम् अकरवम्—'यः मम पितरं हन्ता कार्तवीर्यः, तम् अहं युद्धे हनिष्यामि' इति।" ब्राह्मणस्य वचनं श्रुत्वा, दुर्गामुखं च दृष्ट्वा, हरः प्रसन्नः अभवत्। पार्वती उवाच—"त्रिः सप्तकृत्वः, क्रोधेन, त्वं महद्वैर्यम् आचरितवान्, हे ब्राह्मण। त्वं निरायुधः सन्, सहस्रार्जुनाधिपतिं हन्तुम् इच्छसि।" तस्मै दत्तात्रेयेन श्रीहरिवर्म दत्तम्, हे ब्राह्मण। यः हरिमन्त्रं स्तोत्रं च दिनरात्रं पठति—"हे ब्राह्मण, गृहं गच्छ; शङ्करः किं करिष्यति?" काली उवाच—"यथा वामनः हस्तेन शशिनं ग्रहीतुं इच्छति—" ये यज्ञकृतः, महापुण्यवन्तः, महाबलपराक्रमश्च। एवं तेषां वचनानि श्रुत्वा, स दुःखात् उग्रं रुरोद। तस्य रुदितम् श्रुत्वा, शङ्करः, करुणासागरः, तेषां अनुमतिं लब्ध्वा, भक्तवत्सलः सर्वेश्वरः, तम् अभ्यनन्दत्। शङ्करः उवाच—"ददामि ते गुह्यम् मन्त्रं, त्रिषु लोकेषु दुर्लभम्। अद्भुतं च वर्म दास्यामि। त्रिः सप्तकृत्वः त्वं भूमिं नृपशून्यां करिष्यसि, हे द्विज।" एवं उक्त्वा, शङ्करः तस्मै परमदुर्लभं मन्त्रं ददौ। स्तोत्रं, पूजाविधिं, पूर्वकर्माणि च सम्यक् उपदिदेश। सिद्धिस्थानं, कालविभागं च नारदाय व्याख्यातवान्। नागपाशं, पाशुपतास्त्रं, अतिदुर्लभं ब्रह्मास्त्रं च दत्तवान्। गन्धर्वास्त्रं, गरुडास्त्रं, जृम्भणास्त्रं च। नानाविधानि अस्त्राणि, शस्त्राणि, मन्त्रांश्च विधिपूर्वकम् उपदिष्टवान्। आत्मरक्षणोपायं, रणविजयस्य युक्तिं, स्वबलस्य रक्षणं, रिपुबलविनाशनं, मरणनिवारणाय मोहिनीविद्यां च हरः प्रदत्तवान्। दीर्घकालं गुरुपरम्परायाम् स्थित्वा, स सर्वविद्यायाः पारंगतिं प्राप्तवान्। नारदः उवाच—"करुणया, हरः परशुरामाय स्तोत्रं च वर्म च दत्तवान्।