स योगी, मनसा विचरन्, शिवस्य लोकं दृष्टवान्। तत्र स योगिवरैः, सिद्धज्ञानविभूतिसम्पन्नैः, परिवृतः आसीत्। तं देशं कल्पवृक्षवनैः परिवेष्टितं, पारीजाततरुवृन्दैः शोभमानं, काननमिव दीप्तिमन्तं अपश्यत्। रत्नमञ्चैः उत्तमरत्ननिर्मितैः शोभितं, महारत्नसारनिर्मितशतकोटिप्रासादैः संयुक्तं तं सुन्दरं मध्ये स्थलं दृष्टवान्, यस्मिन् शङ्करस्य निवासः आसीत्। स निवासः उन्नतः, गगनस्पृश्, दुग्धस्नानजलसमप्रभः, अमूल्यरत्नैः भूषितः, रत्नमयैः सोपानैः समलङ्कृतः, मणिमालिकाभिः, रत्नमयानां पात्राणां प्रभया शोभमानः। तत्र राजमहतोः पुरतः स सिंहद्वारं अपश्यत्। स द्वारः बहिः अन्तः च वेदिकाभिः नित्यं शोभितः, नानाविचित्रविलासितैः अलङ्कृतः। तत्र महद्भिः भीषणदंष्ट्रामुखैः, रक्तलोचनैः, विभूतिधारिभिः, व्याघ्रचर्माम्बरैः, उदाररूपैः, त्रिशूलशक्तिधारिभिः, ब्रह्मतेजसा दीप्तिमद्भिः, विनयसम्पन्नैः, दुर्जयबलैः द्वाभ्यां पार्षदाभ्यां रक्षितः। तौ ब्राह्मणस्य वचनं श्रुत्वा, करुणया पूर्णौ, प्रवेशं दातुमनुज्ञां दत्तवन्तौ। अनुज्ञां लब्ध्वा, स षोडश अतीव रमणीयानि द्वाराणि एकैकशः अपश्यत्। तानि दृष्ट्वा, शूलिनं सभां च महदाश्चर्येण अपश्यत्, या पारीजातगन्धवायुभिः सुरभिता आसीत्। तत्र त्रिशूलशक्तिधरं, व्याघ्रचर्माम्बरं, परमं, रत्नसिंहासने उपविष्टं, रत्नाभरणैः भूषितं महाशिवं अपश्यत्—शिवमङ्गलमूलं, शिवबीजं, शिवाश्रयं। स भगवान् मन्दस्मितमुखं, शान्तवदनं, भक्तानुग्रहे सदा तत्परं, जटामण्डलधरं, दक्षकन्यया सहितं, शुद्धस्फटिकसदृशं, पञ्चवक्त्रं, त्रिनेत्रं, महायोगिभिः स्तुतं, सिद्धैः सेव्यमानं, परब्रह्मरूपं, पूर्णतमं, परमं, तेजोरूपं, सर्वोत्पत्तिस्थानं, श्रीकृष्णं, प्रकृतिपरं, कोमलस्वरेण कीर्तयन्तं, अश्रुपूर्णलोचनं, गुणसागरं दृष्टवान्। तं प्रजापतिपतिभिः, रुद्रगणैः, दिक्पालकैः परिवृतं अपश्यत्। तस्य वामे कार्त्तिकेयः, दक्षिणे गणेश्वरः, गोदोहदुहितरं गौरीं चाङ्के स्थितां दृष्ट्वा, स भक्तिपूर्वकं परमसन्तोषेण शिरसा प्रणनाम्। स कम्पितवाचा, विनयेन, अश्रुपूर्णलोचनः, अतीव उत्कण्ठितः, परशुरामः उवाच—"किं बीजं, अव्ययं नित्यं, वा अकर्मकं, अहं स्तोष्यामि? स्तोत्रं कर्तुं अशक्तः, मोहग्रस्तचित्तः, अहं देवेशं स्तौमि। यो वाचाम्, मनसः, बुद्धेः च अतीतः, सारसारस्वरूपः, परमः। यो आकाशवत् अनाद्यन्तमध्यमः, अविनाशी, ध्यानगम्यः, दुःप्राप्यः, करुणया सुलभः। अद्य मम जन्म सफलं, जीवितं च कृतार्थम्।