वैकुण्ठे हरिसन्निधौ तं दम्पती स्थितवन्तौ। तत्र रामः ब्राह्मणैः सह, भृगुणा नारदेन च, गोभिः भूम्या सुवर्णेन वस्त्रैः च दिव्यया शय्यया च रमणीयया सह, रत्नदीपं रजतशैलं श्रेष्ठं सुवर्णासनं च, छत्रं पादत्राणं फलानि सुशोभनमालाः च ब्राह्मणेभ्यः सम्पदं दत्वा ब्रह्मलोकं प्रति जगाम। सः ब्रह्मलोकं सुवर्णमयं दृष्टवान्। तत्र ब्रह्माणं ब्रह्मतेजसा दीप्तिमन्तं अपश्यत्। तं सिद्धैः तपस्विभिः महर्षिभिः चन्द्रायणव्रतधारिभिः परिवृतम्। तत्र गायकैः गीतवाद्यश्रवणं चकार। सः तपःफलदात्ता सम्पदां दाता च आसीत्। ब्रह्मा पूर्णतमः कृष्णस्य भगवतः नाम जपन् आसीत्। तं अक्षयं ब्रह्माणं दृष्ट्वा भृगुः भक्त्या प्रणम्य अवदत्— "त्वं अस्माकं पितामहः सर्वज्ञः। किं वदामि? मम पिता व्रतधारी, राजा च मृगयां गतः। सः राजा कर्तवीर्यार्जुनः एव, कपिलां गवां कामनया।" भृगुः अश्रूणि निगृह्य, करुणासिन्धुः पुनः अवदत्— "इदानीं निरालम्बोऽस्मि, त्वं मे माता पिता गुरुः च। मातुः पितामह्याः आज्ञया तव सभां प्राप्तः। सः राजा धर्मात्मा, दयालुः, कीर्तिमान्। धनिनः दरिद्रांश्च समं पश्यन्, प्रजाः न रक्षितवान्।" ब्राह्मणबालस्य वचनं श्रुत्वा, करुणासिन्धुः विधिः शृणोति स्म। भृगोर् दृढनिश्चयं श्रुत्वा, चतुर्मुखः विस्मितः अभवत्। मनसा चिन्तयामास— "कर्मणा सर्वं सम्पद्यते।" ब्रह्मा उवाच— "एषा सृष्टिः भगवतः, परमेण इच्छया जायते। मया सृष्टिः कठिनेन, भगवताज्ञया जाताऽपि। त्वं सप्तत्रिंशत् पृथिवीं निरपतीकर्तुमिच्छसि। नित्यं सृष्टिः चतुर्विधा— ब्राह्मणाः क्षत्रियाः वैश्याः शूद्राः च। अन्यथा तव पूर्वव्रतम् अवश्यं सिध्यति।" "गच्छ शूलिनः लोकं, बाल, शंकरं शरणं व्रज। महेशस्य आज्ञां विना कः तान् विनाशयितुं शक्तः? जयबीजसम्पादनाय उपायं यत्नेन अन्विष्य। शंकरात् श्रीकृष्णस्य मन्त्रं कवचं च प्राप्नुहि। तव गुरुः शिवः, लोकनाथः, सर्वजन्मसु। कर्मणा मन्त्रः लभ्यते, कर्मणा गुरुः प्राप्यते। उत्तमं 'त्रैलोक्यविजयं' नाम कवचं लब्ध्वा, शंकरः दिव्यं पाशुपतास्त्रं दास्यति।" नारायण उवाच— "एवं वरं लब्ध्वा, सः शिवस्य लोकं समृद्धिं गतः। स लोकः लक्षयोजनशतानि ब्रह्मलोकात् ऊर्ध्वं पृथगस्ति। तस्य दक्षिणे वैकुण्ठः, वामे गौरीलोकः। तयोः ऊर्ध्वे गोलोकः, पञ्चाशत्कोटियोजनदूरस्थः।